Ηλύσια Πεδία: Ο Τόπος των Ηρώων στην Αρχαία Ελλάδα

Τα Ηλύσια πεδία και τα νησιά των Μακάρων στη φαντασία των αρχαίων ταυτίζονταν, με τη διαφορά ότι στη πρώτη περίπτωση πρόκειται για κάμπους και στη δεύτερη για ευλογημένα νησιά (ή για ένα μόνο νησί)....
Ήταν παραδεισένιοι τόποι που βρίσκονταν στα πέρατα της γης, δυτικά, κοντά στο Ωκεανό, που τους χάιδευαν οι αύρες, ή τους δρόσιζαν οι απαλές πνοές του Ζέφυρου που έφθαναν από τον Ωκεανό, χωρίς μήτε να τους παγώνουν μήτε να τους ζεσταίνουν πολύ. Τα νησιά αυτά τα κυβερνούσε ο Ραδάμανθυς που εκτελούσε τις εντολές του Κρόνου.
Στους παραδεισένιους αυτούς τόπους, πήγαιναν οι αγαπημένοι ήρωες των αρχαίων Ελλήνων, όταν πέθαιναν. Εκεί οι "θεοί" τους χάριζαν την αθανασία και περνούσαν μια ζωή ξένοιαστη, χωρίς να τους
ταλαιπωρούν ούτε χιόνια, ούτε βαρυχειμωνιές, ούτε νεροποντές. Οι εκλεκτοί που πήγαιναν εκεί χαίρονταν όσα δεν μπορούν να χαρούν οι κοινοί άνθρωποι πάνω στη γη.
Περνούσαν τις ώρες τους χωρίς καμιά βιοτική έγνοια, γυμνάζονται, τρέχουν πάνω στα άλογά τους, παίζουν πεσσούς, συνοδεύουν τα τραγούδια τους με την κιθάρα και φυσικά τρωνε όλοι μαζί στεφανωμένοι. Κάθονται παρέες - παρέες και κουβεντιάζουν ώρες πολύ, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που μοσκοβολάει από το θυμίαμα που καιει πάνω από τους βωμούς των θεών.
Από τις πηγές που ξέρουμε μαθαίνουμε ότι τα Ηλύσια φιλοξενούσαν τον Μενέλαο, τον Κάδμο, τον Πηλέα, τον Διομήδη, τον Λύκο (που ήταν γιος του Ποσειδώνα και της Πλειάδας Κελαινώς) και τον Αχιλλέα.
Στον ευλογημένο εκείνο τόπο ό ήλιος λάμπει μέρα και νύχτα χωρίς να σκοτεινιάζει. Η γη χαρίζει εδώ τρεις φορές το χρόνο τους καρπούς της. Ολόγυρα από την πολιτεία παντού λιβάδια και δάση από πανύψηλους κέδρους και δέντρα με χρυσούς καρπούς. Τα ποτάμια κυλούν χειμώνα καλοκαίρι ήσυχα χωρίς να ξεχειλούν και να ρημάζουν τις καλλιέργειες, ούτε πάλι να ξεραίνονται...
Φανταστικός και πανέμορφος τόπος, τον οποίο οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούν στη δυτική άκρη της Γης.
Το όνομα Ηλύσια για πρώτη φορά συναντάται στην Οδύσσεια (δ 563), όπου κατά τον Όμηρο:
Εκεί οι ημέρες των θνητών ανάλαφρες διαβαίνουν, δεν έχει ούτε χειμώνα εκεί, μήτε βροχή και χιόνα, μόνον τον Ζέφυρο, τον αέρα τον γλυκό, ανεβάζει παντοτινά ο Ωκεανός και τους εκεί θνητούς δροσίζει.
Κατά τους μεταγενέστερους επίσης ποιητές, και ιδίως κατά τον Πίνδαρο, τα Ηλύσια ή Νήσοι των Μακάρων είναι η κατοικία όπου είχαν το προνόμιο να κατοικούν τα θνητά τέκνα των θεών και οι ένδοξοι ήρωες.
Έτσι κατά τον Ίβυκο, ο Αχιλλεύς, όταν μετά το θάνατό του ανήλθε στα Ηλύσια, συζεύχθηκε την Μήδεια (κατά την Οδύσσεια όμως αυτός βρισκόταν στον Κάτω Κόσμο).
Άλλοι ήρωες που αναφέρεται ότι κατοικούσαν εκεί ήταν:
■ ο Πηλεύς
■ ο Διομήδης,
■ ο Κάδμος,
■ αρκετοί ήρωες του Τρωικού και του Θηβαϊκού πολέμου.
Αργότερα όμως, όταν τα Ελευσίνια Μυστήρια έγιναν εξαπλώθηκαν, η ευτυχία των Ηλυσίων έπαψε να ανήκει πλέον αποκλειστικά στην τάξη των ευγενών και επεκτάθηκε και σε μύστες των μυστηρίων.

Ο Βιργίλιος αναφέρει ότι την χώρα αυτή τη λούζει καθαρό και λαμπρό φως και σε αυτήν οι άνθρωποι επανευρίσκουν τις απολαύσεις της Γης, μέσα στην τέλεια ευδαιμονία, εφόσον βέβαια υπήρξαν αγαθοί κατά την επίγεια ζωή τους.
Από το e-rodios
kalyterotera.gr

Διαβάστε περισσότερα.. "Ηλύσια Πεδία: Ο Τόπος των Ηρώων στην Αρχαία Ελλάδα"

ΟΙ 12 ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Δίας: ήταν ο κορυφαίος θεός του Πανθέου των Ολυμπίων και ο υπέρτατος θεός των αρχαίων Ελλήνων.

Αρης: είναι ο θεός του πολέμου, ακόλουθοι του ήταν οι δαίμονες Δείμος και Φόβος, αδερφή του η Έριδα.

Εστία: είναι η Θεά της Οικίας μα και η ίδια η ιδέα του άσβεστου Πυρός. Παραμένει ακίνητη στον Όλυμπο.

Αθηνά: η θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου, σύμβολά της το δόρυ, η περικεφαλαία και η αιγίδα. Μερικά από τα προσωνύμια που της έδιναν ήταν: Παλλάδα, Γλαυκώπις, Αρεία, Εργάνη, Παρθένος, Πρόμαχος, Πολιάς.

Απόλλων: ένας από τους σημαντικότερους θεούς του Ολύμπου, σχετίζεται με τη Νεότητα και το Κάλλος, με την Ιατρική και την Θεραπευτική, με την Μουσική, μάντης και ηλιακός, ο λύκος, όπως και πολλά άλλα ζώα, ήταν αφιερωμένο σε αυτόν.

Αρτεμις: η δίδυμη αδελφή του Απόλλωνα, ήταν η αειπάρθενος Θεά της άγριας φύσης και του κυνηγιού, προστάτιδα της υπαίθρου και της μητρότητας.

Δήμητρα: η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα της καλλιέργειας, της γεωργίας, αλλά και της ελεύθερης βλάστησης, του εδάφους και της γονιμότητας αυτού, σύμβολά της το στάχυ, ο νάρκισσος, η παπαρούνα. Θέσπισε τα Ελευσίνια Μυστήρια.

Ήρα: σχετιζόταν με το θεσμό του γάμου, αφού είχε τελέσει ιερό γάμο με το Δία. Φυτά της ήταν το ελίχρυσο, το ρόδι και ο κρίνος...

Ήφαιστος: είναι ο θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας. Γεννήθηκε με παρθενογένεση

Ποσειδώνας: ο Θεός της θάλασσας, των ποταμών, των πηγών και των πόσιμων νερών.

Αφροδίτη: η θεά της ομορφιάς και του Έρωτα. Τα αγαπημένα της ζώα ήταν τα περιστέρια.

Ερμής: είναι ο αγγελιοφόρος των θεών λειτουργεί ως ψυχοπομπός, δηλαδή οδηγεί τις ψυχές των νεκρών στον Αδη, θεός του εμπορίου και της κλεψιάς. Σύμβολο της ταχύτητας, της μεταβλητότητας, μα και των απατηλών δρόμων του νου.  
ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΣΑΚΝΑΚΗ

Διαβάστε περισσότερα.. "ΟΙ 12 ΘΕΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ"

Ιέρειες στην Αρχαία Ελλάδα:Αποκαλύπτοντας την ιστορία τους

Στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., Αθηναίοι προσκυνητές ξεκινούσαν εν πομπή και διένυαν την απόσταση των εκατόν εξήντα χιλιομέτρων μεταξύ της Αθήνας και του Ιερού του Απόλλωνα στους Δελφούς. Εκεί γιόρταζαν τα Πύθια προς τιμήν του Απόλλωνα. Ένα άτομο ξεχώριζε ανάμεσα στους συμμετέχοντες, η Χρυσηίς, η ιέρεια της Αθηνάς Πολιάδος. Για την συμβολή της στην ανάδειξη των Πυθίων σε γιορτή που έκανε υπερήφανες και τις δύο πόλεις, οι κάτοικοι των Δελφών την τίμησαν με τον στέφανο του Απόλλωνα και αποφάσισαν με ειδικό ψήφισμα να παραχωρήσουν στην ίδια και όλους τους απογόνους της μια σειρά από σημαντικά δικαιώματα και προνόμια.
 Ανάμεσα σε αυτά ήταν και το αξίωμα της προξένου - ειδικής επίτιμης αντιπροσώπου της Αθήνας στους Δελφούς. Της δόθηκε ακόμη το δικαίωμα να συμβουλεύεται το Μαντείο, δικαστική προτεραιότητα, ασυλία, θέση στην πρώτη σειρά σε όλους τους αγώνες που διοργάνωνε η πόλη, δικαίωμα ιδιοκτησίας ακινήτων, καθώς και φορολογική ατέλεια! Το γεγονός ότι όλα αυτά τα προνόμια μπορούσαν εφεξής να μεταβιβαστούν σε όλους τους απογόνους της κατέστησε την Χρυσηίδα γυναίκα με εξαιρετικό κύρος και επιρροή, τόσο εντός όσο και εκτός του στενού οικογενειακού της περιβάλλοντος.
Στην Αθήνα, τα εξαδέλφια της έστησαν άγαλμα της διάσημης συγγενούς τους στην Ακρόπολη. Το ψήφισμα του λαού των Δελφών και η επιγραφή στην βάση του αγάλματος της Χρυσηίδας στην Ακρόπολη μας δίνουν κάποια -ελάχιστα- στοιχεία για την ζωή αυτής της εξαιρετικής γυναίκας. Μαρτυρούν την περίοπτη θέση και την ευχέρεια κινήσεων της Χρυσηίδας, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις πομπές από την Αθήνα προς τους Δελφούς, τις πρώτες θέσεις στους δελφικούς αγώνες, την ιδιοκτησία ακινήτων και την μόνιμη τοποθέτηση του αγάλματός της στην Ακρόπολη. Ως ιέρεια της Αθηνάς, η Χρυσηίς κατείχε δημόσιο αξίωμα συγκρίσιμο και ισότιμο με εκείνο των ιερέων που υπηρετούσαν τους θεούς στην Αθήνα.
Η Χρυσηίς δεν ήταν η μόνη ιέρεια που απέλαυε καθεστώτος ανάλογης περιωπής. Μάλιστα, τα αρχαιολογικά αρχεία βεβαιώνουν την εξέχουσα θέση των ιερειών όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο. Οι ιέρειες ηγούνταν πομπών, φύλασσαν τους θησαυρούς των ναών, άναβαν την φωτιά στους βωμούς των ιερών και προΐσταντο των θυσιών. Μαθαίνουμε ότι οι ιέρειες έπαιρναν τον λόγο ενώπιον της Βουλής και του Δήμου, έθεταν την σφραγίδα τους σε επίσημα έγγραφα και απέπεμπαν τους παρείσακτους από τα ιερά. Επιγραφές αφιερωμάτων μαρτυρούν την γενναιοδωρία των ιερειών ως ευεργετιδών της πόλης τους και των ιερών τους, όπου έχτιζαν ναούς, αγορές και υδατοδεξαμενές. Μαρτυρούν επίσης την περηφάνια που ένιωθαν οι ίδιες για την ανέγερση των αγαλμάτων τους, αλλά και την εξουσία τους ως προς την τήρηση των κανονισμών στα ιερά. Επιγραφές και επιτύμβια ανάγλυφα επιβεβαιώνουν ότι οι ιέρειες κηδεύονταν δημοσία δαπάνη με μεγάλες πομπές, και ότι στην μνήμη τους ανεγείρονταν εντυπωσιακά ταφικά μνημεία.
Οι μαρτυρίες αυτές έρχονται σε αντίθεση με την ευρέως διαδεδομένη άποψη ότι οι γυναίκες της Αθήνας ήταν πολίτες δεύτερης κατηγορίας, σιωπηλές, υποτακτικές και «αόρατες» μορφές, περιορισμένες στο εσωτερικό των σπιτιών τους, όπου ασχολούνταν υπάκουα με το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών. Η άποψη αυτή έχει βασιστεί σε αναγνώσεις κείμενων περίφημων συγγραφέων, όπως του Ξενοφώντα, του Πλάτωνα και του Θουκυδίδη, καθώς και σε διάφορες παραστάσεις αρχαίου δράματος.
Ωστόσο, τα αρχαιολογικά και επιγραφικά ευρήματα παρουσιάζουν μια διαφορετική εκδοχή. Στην πραγματικότητα, μια σταθερή ροή γυναικών διέσχιζε καθημερινά την Αθήνα με κατεύθυνση προς την Ακρόπολη και τα νεκροταφεία της πόλης, όπου οι γυναίκες αυτές προσκυνούσαν στα ιερά και φρόντιζαν τους οικογενειακούς τάφους. Οι τελετουργίες τούς επέτρεπαν να κυκλοφορούν και να κάνουν αισθητή την παρουσία τους μέσα στην πόλη, υπηρετώντας τους θεούς, την οικογένειά τους και τους Αθηναίους πολίτες. Χάρις στις σημαντικές δωρεές αυτών των γυναικών και των οικογενειών τους, γλυπτά πορτραίτα ιερειών τοποθετήθηκαν σε αγορές, νεκροταφεία και ιερά.
Οι γυναίκες μπορούσαν να αποκτήσουν το αξίωμα της ιέρειας μέσω κληρονομιάς, κλήρωσης, επιλογής, εκλογής ή εξαγοράς. Τα παλαιά, σεβαστά αξιώματα των ιερειών της Αθηνάς Πολιάδος στην Αθήνα και της Δήμητρας και της Κόρης στην Ελευσίνα περνούσαν κληρονομικά από την μια γενιά στην άλλη, μέσα στην ίδια οικογένεια (γένος), επί περίπου επτακόσια χρόνια! Σύμφωνα με επιγραφές, το αξίωμα της ιέρειας της Αθηνάς κληροδοτείτο από το πρεσβύτερο άρρεν μέλος του γένους των Ετεοβουτάδων προς την μεγαλύτερη κόρη του και, στην συνέχεια, με την λήξη της θητείας της, προς την μεγαλύτερη κόρη του πρεσβύτερου αδελφού της.
Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, οι αντίξοες οικονομικές συνθήκες, οι δυσμενείς επιπτώσεις στις περιουσίες των παλαιών οικογενειών, η ανάδυση μιας «νεόπλουτης» τάξης, καθώς και οι αλλαγές στην πληθυσμιακή σύνθεση της Ανατολικής Ελλάδας διαμόρφωσαν έναν κόσμο στον οποίο η εξαγορά του ιερατικού αξιώματος στάθηκε απολύτως εύλογη. Αρχής γενομένης από την Μίλητο, περί το 400 π.Χ., γυναίκες σε όλο το Ανατολικό Αιγαίο, την Μικρά Ασία και την Μαύρη Θάλασσα κατέβαλλαν μεγάλα ποσά προκειμένου να εξασφαλίσουν ιερατικές θέσεις. Όπως και κατά την Κλασική περίοδο, αποζημιώνονταν για τις υπηρεσίες τους με πληρωμές σε είδος, όπως δέρματα και κρέας από τα σφάγια των θυσιών, δημητριακά, λάδι, αλλά και χρήματα.
Για τις εξέχουσες υπηρεσίες τους προς την πόλη, στις ιέρειες, όπως στην Χρυσηίδα, αποδίδονταν δημόσιες τιμές, στις οποίες περιλαμβάνονταν χρυσοί στέφανοι, αγάλματα και διακεκριμένες θέσεις στο θέατρο. Σε ορισμένες πόλεις οι ιέρειες ήταν τόσο διάσημες ώστε απέλαυαν λατρευτικής και πολιτικής επωνυμίας, δηλαδή το όνομά τους έμενε για πάντα στην ιστορία και χρησιμοποιείτο για ιστορικές χρονολογήσεις. Στο έργο του Ιστορίαι, ο Θουκυδίδης τοποθετεί χρονολογικά την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου στο τεσσαρακοστό όγδοο έτος της ιερατικής θητείας μιας άλλης Χρυσηίδας, ιέρειας της Ήρας στο Άργος κατά τον 5ο αι. π.Χ.
Απεικονίσεις και επιγραφές επιβεβαιώνουν τα προνόμια που λάμβαναν οι ιέρειες σε αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες τους. Σε ανάγλυφο του 4ου αι. π.Χ., το οποίο βρίσκεται σήμερα στο Βερολίνο, απεικονίζεται μια ιέρεια που τιμάται από την πόλη με στέφανο. Την βλέπουμε στην κάτω αριστερή πλευρά να σηκώνει το δεξί χέρι της προς τον ουρανό, σε στάση προσευχής.
Στο αριστερό της χέρι κρατά κλειδί ναού, σύμβολο του αξιώματός της ως ιέρειας που κλειδώνει και ξεκλειδώνει τις θύρες του ναού. Η θεά Αθηνά απεικονίζεται στο δεξί άκρο, πιστή αναπαράσταση του αγάλματος της Αθηνάς Παρθένου, με την ασπίδα στο πλευρό της και την φτερωτή Νίκη στο χέρι της. Η Νίκη σκύβει για να στεφανώσει την ιέρεια. Οι χρυσοί στέφανοι ήταν πολύτιμα βραβεία, που η αξία τους έφτανε τις πεντακόσιες έως χίλιες δραχμές και τα οποία συνήθως απονέμονταν σε πολιτικούς, δικαστές, στρατηγούς και αθλητές. Επομένως, έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι, από τον 4ο αι. π.Χ. και μετά, γίνονταν τόσο μεγάλες τιμές όχι μόνο στους ιερείς αλλά και στις ιέρειες.

Το γυναικείο ιερατικό αξίωμα ήταν απολύτως συνυφασμένο με την μορφολογία της γυναικείας λυρικής χορείας, η οποία, από τον 5ο αι. π.Χ., αποτελούσε κεντρικό σημείο της εκπαίδευσης και της κοινωνικοποίησης των γυναικών, από την παιδική τους ηλικία έως την ωριμότητα. Ο Πλάτωνας υποστήριζε ότι η χορεία αποτελούσε το σύνολο της παιδείας
[«ὅλη μέν που χορεία ὅλη παίδευσις ἦν ἡμῖν»]. 
Μια εικόνα που ανακαλεί στον νου χορικές και λατρευτικές ομάδες γυναικών κοσμεί μια φιάλη για σπονδές που σήμερα βρίσκεται στην Βοστώνη. Εδώ βλέπουμε γυναίκες με ενωμένα χέρια σε κύκλιο χορό, συνοδεία μουσικής από μιαν αυλητρίδα. Η ύπαρξη βωμού και ταινιών υποδηλώνει λατρευτική ατμόσφαιρα, ενώ το καλάθι με το μαλλί παραπέμπει στην γυναικεία αρετή εντός του οικογενειακού βίου. Στο τέλος της σειράς, δύο νεαρές κοπέλες με ξέπλεκα μαλλιά κοιτούν μια μεγαλύτερη γυναίκα για να μάθουν τα βήματα του χορού. Το ίδιο το αγγείο είναι μια φιάλη που προοριζόταν για σπονδή με έκχυση του υγρού περιεχομένου της, πιθανότατα σε αναμμένο βωμό, όπως αυτός που απεικονίζεται επάνω της. Η μορφή, η λειτουργία και ο διάκοσμος συνδυάζονται εδώ σε μιαν αποτελεσματική έκφραση της γυναικείας τελετουργικής πρακτικής.

Η συμμετοχή σε λατρευτικές δραστηριότητες είχε θετική επιρροή στην ζωή των Ελληνίδων, καθώς τους πρόσφερε, μεταξύ άλλων, μιαν αίσθηση κοινότητας και ταυτότητας. Οι κύκλιοι χοροί σε χώρους λατρείας έδιναν επίσης την ευκαιρία στις κοπέλες που βρίσκονταν σε ηλικία γάμου να εμφανίζονται δημοσίως μπροστά στους συμπολίτες τους. Καθώς η εξέχουσα θέση στην διοργάνωση εορταστικών εκδηλώσεων επέτρεπε την προώθηση των οικογενειακών συμφερόντων, πράγμα επωφελές για γυναίκες και άνδρες, ήταν σημαντική η επιρροή των ιερειών στην επιτυχή λειτουργία του όλου συστήματος.
Η αποκάλυψη της χαμένης ιστορίας των Ελληνίδων ιερειών αποτέλεσε προϊόν κοπιαστικής προσπάθειας και απαίτησε μακροχρόνια έρευνα σε εκτενέστατο αρχαιολογικό υλικό. Το έργο αυτό επέτρεψε να διορθωθεί η ανισότιμη θεώρηση των γυναικών στην Αρχαία Ελλάδα ως μορφών απολύτως υποταγμένων, σιωπηλών, «αόρατων» και περιορισμένων στα στενά όρια του οίκου τους. Επίσης, αποκατέστησε εν μέρει την αξιοπρέπεια των εξαιρετικών αυτών γυναικών, οι οποίες έχαιραν μεγάλου σεβασμού και τιμών από πλευράς των συμπολιτών τους.
Τζόαν Μπρέτον Κόννελλυ ,καθηγήτρια Κλασικής Φιλολογίας
και Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης

(Η Τζόαν Μπρέτον Κόννελλυ έδωσε διάλεξη στο Πολιτιστικό Κέντρο του θυγατρικού Ιδρύματος Ωνάση στην Νέα Υόρκη στις 8 Μαρτίου 2007) 
http://hellenicnationalreligion.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.. "Ιέρειες στην Αρχαία Ελλάδα:Αποκαλύπτοντας την ιστορία τους"

Ο Παιάν που έψαλλαν οι Σπαρτιάτες πολεμιστές καθώς βάδιζαν κατά του εχθρού

Αγετ', ώ Σπάρτας ευάνδρω    
κώροι πατέρων πολιατάν    
λαιά μέν ίτυν προβάλεσθε,    
δόρυ δ' ευτόλμως άνχεσθε,    
μή φειδομένοι τάς ζωάς.    
Ου γάρ πάτριον τά Σπάρτα!    
    
Απόδοση στη Νεοελληνική:   

Εμπρός ώ της ευάνδρου Σπάρτης    
τέκνα πατέρων πολιτών,    
διά της αριστεράς χειρός την ασπίδαν προβάλετε,    
διά δέ της δεξιάς  με τόλμη     
το δόρυ υψώσατε,    
μη φειδόμενοι τις ζωές    
γιατί αυτό δεν είναι πατροπαράδοτο στη Σπάρτη !    
  
  
  

(Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά "ΕΠΙΤΟΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΙΑΤΩΝ", εκδόσεις Ανοιχτή Πόλη)

Διαβάστε περισσότερα.. "Ο Παιάν που έψαλλαν οι Σπαρτιάτες πολεμιστές καθώς βάδιζαν κατά του εχθρού"

Μόνον Έλληνες στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες

Αυτός ο κανόνας του "Μόνο Έλληνες" που ίσχυε για τα περισσότερα πανελλήνια αθλητικά γεγονότα, ίσχυε και για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. Προφανώς διότι οι ίδιοι οι αγώνες ενσωμάτωναν μία ιερή θρησκευτική τελετή και εορτή. Όποιος δεν ήταν Έλληνας ή Ιδαίος (αυτός που ορκίζεται οπαδός και λατρεύει την επικείμενηι θρησκεία ) δεν είχε την άδεια να συμμετέχει ή να εκπροσωπεί ομάδα ανθρώπων που δεν ακολουθούν αυτή την θρησκεία.

Έτσι οι ίδιοι οι αγώνες θεωρούνταν εξ ολοκλήρου ελληνική υπόθεση. Επίσης ήταν θέμα εθνικής υπερηφάνειας την οποία πολλοί σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι ιστορικοί και κοινωνιολόγοι την λένε προκατάληψη και ρατσισμό, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Κατά τους αρχαίους Έλληνες, αυτοί που θεωρούνται Έλληνες και όχι "βάρβαροι" ήταν αυτοί που:

α) ήταν ικανοί να αποδείξουν ότι η φυλή απ' όπου προέρχονταν και η γενεαλογική γραμμή τους θα μπορούσε να εντοπιστεί στον Έλληνα, πρόγονο όλων των Ελλήνων και υιό του Δευκαλίωνα, κατά την Ελληνική μυθολογία,

β) η γλώσσα που μιλούσαν συνδεόταν με την "κοινή" Ελληνική ή ακόμη και με κάποια από τις διαλέκτους της Ελληνικής,

γ) η θρησκεία τους είχε υιοθετήσει το Ελληνικό Πάνθεον και όλες του τις θρησκευτικές εορτές και τελετές.

Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Ηροδότου ο οποίος μας αφηγείται την περίπτωση του Μακεδόνα βασιλιά, Αλεξάνδρου του Πρώτου, ο οποίος για να συμμετέχει στους αγώνες έπρεπε να αποδείξει στους Ελλανοδίκες, τα σημαντικότερα στελέχη των αγώνων, (όπως είναι εμφανές και από τον τίτλο τους, ήταν οι κριτές των Ελλήνων) ότι ήταν Έλληνας ικανοποιώντας όλες τις προϋποθέσεις. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι πέτυχε με άριστα.

Έτσι πολλές ομάδες των Ελλήνων από την βόρειο Ελλάδα, όπως οι Μακεδόνες τους οποίους ο Ηρόδοτος τους αναφέρει με την ονομασία της πόλης τους, ήταν το "Δωρικόν Έθνος" όπως επίσης και από τα νησιά του Ιωνίου, του Αιγαίου, την Κρήτη, την Κύπρο, την Μικρά Ασία, την Αφρική και αργότερα και από την Ιταλία συναντιόντουσαν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέταρτο σεληνιακό ημερολογιακό έτος.

Διαβάστε περισσότερα.. "Μόνον Έλληνες στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες"

Τυπική ευχή και θυσία Ελλήνων προς τους θεούς

Στην Δ’ ραψωδία της Οδύσσειας, στίχος 759 – 766, βλέπουμε μια τυπική ευχή των Ελλήνων προς τους θεούς : βλέπουμε την Πηνελόπη να (προσ)εύχεται στην Αθηνά για να σώσει τον υιό της Τηλέμαχο από τους Μνηστήρες που ετοιμάζονται να τον σκοτώσουν σε ενέδρα που θέλουν να του στήσουν καθώς αυτός επιστρέφει από την ιερή Πύλο που είχε πάει να ρωτήσει τον Νέστωρα για την τύχη του πατέρα του. Αναφέρει λοιπόν ο Όμηρος :

«Εκείνη αφού λούσθηκε, καθαρά στο σώμα φόρεσε ρούχα,

και στο υπέρωον ανέβηκε με τις θεραπαινίδες,

έθεσε κάνιστρο με σιτάρι, και προσευχήθηκε στην Αθηνά.

“Άκουσε με, του Διός που έχει την αιγίδα τέκνον, Ατρυτώνη,

αν ποτέ ο πολύβουλος στα μέγαρα Οδυσσεύς

ή βοδιού ή προβάτου παχιού μηρούς σου έκαυσε,

αυτά τώρα θυμήσου μου, και τον προσφιλή μου υιό σώσε,

τους δε μνηστήρες διώξε που κακώς υπερανδρίζονται”.-

ἡ δ᾽ ὑδρηναμένη, καθαρὰ χροῒ εἵμαθ᾽ ἑλοῦσα,

εἰς ὑπερῷ᾽ ἀνέβαινε σὺν ἀμφιπόλοισι γυναιξίν,

ἐν δ᾽ ἔθετ᾽ οὐλοχύτας κανέῳ, ἠρᾶτο δ᾽ Ἀθήνῃ·

“κλῦθί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος, Ἀτρυτώνη,

εἴ ποτέ τοι πολύμητις ἐνὶ μεγάροισιν Ὀδυσσεὺς

ἢ βοὸς ἢ ὄϊος κατὰ πίονα μηρία κῆε,

τῶν νῦν μοι μνῆσαι καί μοι φίλον υἷα σάωσον,

μνηστῆρας δ᾽ ἀπάλαλκε κακῶς ὑπερηνορέοντας“.».


η θυσία του Νέστορα στην Αθηνά
Στην Γ’ ραψωδία της Ομηρικής Οδύσσειας υπάρχει η περιγραφή τόσο μιας  τυπικής ευχής όσο και μιας θυσίας  στην Αθηνά εκ μέρους του Γερήνιου ιππότη Νέστωρα και των υιών του, οι «Ἐχέφρων τε Στρατίος τε Περσεύς τ᾽ Ἄρητός τε καὶ ἀντίθεος Θρασυμήδης. τοῖσι δ᾽ ἔπειθ᾽ ἕκτος Πεισίστρατος ἤλυθεν ἥρως – ο Εχέφρων και ο Στράτιος και ο Περσεύς και ο Άρητος και ο ισόθεος Θρσυμήδης. Έπειτα από αυτούς εκτός ο Πεισίστρατος ήλθε ο ήρωας».



«Αλλά, άνασσα, δείξε μου και δώσε μου κλέος εσθλό

σε μένα και τα παιδιά μου και την αιδομένη σύγκοιτη,

και εγώ πάλι θα σου θυσιάσω βόδι χρονιάρικο ευρυμέτωπον,

αδάμαστο, που ουδέποτε υπό τον ζυγό έβαλεν άνδρας.

Αυτό εγώ θα σου θυσιάσω με χρυσό τα κέρατα αφού περιχύσω.

- ἀλλά, ἄνασσ᾽, ἵληθι, δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν,

αὐτῷ καὶ παίδεσσι καὶ αἰδοίῃ παρακοίτι·

σοὶ δ᾽ αὖ ἐγὼ ῥέξω βοῦν ἤνιν εὐρυμέτωπον,

ἀδμήτην, ἣν οὔ πω ὑπὸ ζυγὸν ἤγαγεν ἀνήρ·

τήν τοι ἐγὼ ῥέξω χρυσὸν κέρασιν περιχεύας». (σ. 380 – 384).



Αφού λοιπόν είδαμε μια τυπική ευχή των Ελλήνων προς την Αθηνά, ας δούμε το τυπικό τελέσεως της θυσίας :



«Και ανάμεσα τους μύθους άρχισε ο Γερήνιος ιππότης Νέστωρ.

“Στο άρπα, τέκνα προσφιλή, κάμετέ μου την χάριν,

ώστε πρώτιστα από τους θεούς να εξιλεωθώ στην Αθηνά,

που εναργής μου ήλθε στου θεού το θαλερό τραπέζι.

Αλλά μπρος ένας στο πεδίο για βόδι να πάει, ώστε τάχιστα

να έλθει, και να το φέρει των βοών βουκόλος άνδρας.

Κι ένας στου μεγαλόθυμου Τηλέμαχου την μελανή νήα

πάντας πηγαίνοντας τους εταίρους να άγει, και να αφήσει μόνο δύο.

Κι ένας πάλι τον χρυσοχόο Λαέρκην εδώ ας καλέσει

να έλθει, στου βοός τα κέρατα χρυσό να περιχεύση.

Οι άλλοι μένετε αυτού όλοι μαζί, και πείτε μέσα

στις δούλες στα ευκλεή δώματα τραπέζι να ετοιμάσουν,

έδρανα και ξύλα γύρω και αγλαό να φέρουν ύδωρ”.

Έτσι είπε, και πάντες ξεπνεώνονταν. Ήλθε λοιπόν ο βους

Εκ πεδίου, ήλθαν και εκ της ταχείας νηός

Του μεγαλόκαρδου Τηλεμάχου οι εταίροι, ήλθε και χαλκεύς

Όπλα στα χέρια έχων χάλκινα, όργανα της τέχνης,

Άκμονα και σφύρα και ευποίητη πυράγρα

που με αυτά χρυσό κατεργάζονταν. Ήλθε κι η Αθηνά

τις θυσίες να απαντήση. Και ο γέρων ιππιλάτης Νέστωρ

χρυσόν έδωκε. Εκείνος έπειτα του βοός τα κέρατα περίχευε

με μαστορία, το κόσμημα η θεά να χαρεί ίδουσα.

Το βόδι οδήγησαν από τα κέρατα ο Στράτιος και ο θεϊκός Εχέφρων.

Νερό για χερονίψιμο ο Άρητος με ανθοσκάλιστο λέβητα

τους έφερνε εκ του θαλάμου έλθων, και στο έτερον είχε κριθάρια

μέσα κάνιστρο. Πέλεκυν ο μένων στον πόλεμο Θρασυμήδης

οξύν έχων στο χέρι παρίστατο, το βόδι να κόψει.

Κι ο Περσεύς αιμοδόχον είχεν. Ο δε γέρων ιππιλάτης Νέστωρ

Με χερονίφτι και τα κριθάρια κατέρχονταν, πολλά στην Αθηνά

Ευχόμενος αρχίζοντας, τρίχες της κεφαλής στο πυρ βάλλων.

Κι αφού ευχήθηκαν και τα κριθάρια σκόρπισαν,

αμέσως του Νέστορος ο γιός, ο υπέρθυμος Θρασυμήδης,

το κτύπησε κοντά σταθείς. Κι ο πέλεκυς απέκοψε τους τένοντες

του αυχένος, κι έλυσε του βοδιού το μένος. Έσκουξαν

θυγατέρες και νύμφες και η αιδόμενη σύγκοιτη

του Νέστορος, η Ευρυδίκη, η μεγαλύτερη του Κλύμενου θυγατέρα.

Εκείνοι έπειτα σηκώνοντάς το από τη γη με τις ευρείες οδούς

το κρατούσαν. Τότε το έσφαξεν ο Πεισίστρατος , αρχηγός ανδρών.

Κι από αυτό αφού μελανόν αίμα έρρευσε, άφησε τα οστά ο θυμός (ψυχή),

στο άψε τότε διαμέλιζαν, αμέσως τα μεριά έτεμναν

πάντα κατά το πρέπον, και με λίπος τα κατεκάλυψεν

δίπτυχα ποιήσαντες, κι από αυτών ωμά (κρέατα) έθεσαν.

Τα έκαιε πάνω σε σχίζα ο γέρων, κι επάνω ερυθρό/καυστικό οίνο

Έσταζε. Κι νέοι κοντά σε αυτόν είχαν οβελούς στα χέρια.

Όταν λοιπόν τα μεριά εκάησαν και τα σπλάγχνα έφαγαν,

τεμάχισαν  τότε τα άλλα και σε οβελούς τα πέρασαν,

τα ώπτησαν μυτερούς οβελούς στα χέρια έχοντες.

-τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·

“καρπαλίμως μοι, τέκνα φίλα, κρηήνατ᾽ ἐέλδωρ,

ὄφρ᾽ ἦ τοι πρώτιστα θεῶν ἱλάσσομ᾽ Ἀθήνην,

ἥ μοι ἐναργὴς ἦλθε θεοῦ ἐς δαῖτα θάλειαν.

ἀλλ᾽ ἄγ᾽ ὁ μὲν πεδίονδ᾽ ἐπὶ βοῦν ἴτω, ὄφρα τάχιστα

ἔλθῃσιν, ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ·

εἷς δ᾽ ἐπὶ Τηλεμάχου μεγαθύμου νῆα μέλαιναν

πάντας ἰὼν ἑτάρους ἀγέτω, λιπέτω δὲ δύ᾽ οἴους·

εἷς δ᾽ αὖ χρυσοχόον Λαέρκεα δεῦρο κελέσθω

ἐλθεῖν, ὄφρα βοὸς χρυσὸν κέρασιν περιχεύῃ.

οἱ δ᾽ ἄλλοι μένετ᾽ αὐτοῦ ἀολλέες, εἴπατε δ᾽

εἴσω δμῳῇσιν κατὰ δώματ᾽ ἀγακλυτὰ δαῖτα πένεσθαι,

ἕδρας τε ξύλα τ᾽ ἀμφὶ καὶ ἀγλαὸν οἰσέμεν ὕδωρ.”

ὣς ἔφαθ᾽, οἱ δ᾽ ἄρα πάντες ἐποίπνυον· ἦλθε μὲν ἂρ βοῦς

ἐκ πεδίου, ἦλθον δὲ θοῆς παρὰ νηὸς ἐΐσης

Τηλεμάχου ἕταροι μεγαλήτορος, ἦλθε δὲ χαλκεὺς

ὅπλ᾽ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήϊα, πείρατα τέχνης,

ἄκμονά τε σφῦράν τ᾽ εὐποίητόν τε πυράγρην,

οἷσίν τε χρυσὸν ἐργάζετο· ἦλθε δ᾽ Ἀθήνη

ἱρῶν ἀντιόωσα. γέρων δ᾽ ἱππηλάτα Νέστωρ

χρυσὸν ἔδωχ᾽· ὁ δ᾽ ἔπειτα βοὸς κέρασιν περίχευεν

ἀσκήσας, ἵν᾽ ἄγαλμα θεὰ κεχάροιτο ἰδοῦσα.

βοῦν δ᾽ ἀγέτην κεράων Στρατίος καὶ δῖος Ἐχέφρων.

χέρνιβα δέ σφ᾽ Ἄρητος ἐν ἀνθεμόεντι λέβητι

ἤλυθεν ἐκ θαλάμοιο φέρων, ἑτέρῃ δ᾽ ἔχεν οὐλὰς

ἐν κανέῳ· πέλεκυν δὲ μενεπτόλεμος Θρασυμήδης

ὀξὺν ἔχων ἐν χειρὶ παρίστατο, βοῦν ἐπικόψων.

Περσεὺς δ᾽ ἀμνίον εἶχε. γέρων δ᾽ ἱππηλάτα Νέστωρ

χέρνιβά τ᾽ οὐλοχύτας τε κατήρχετο, πολλὰ δ᾽ Ἀθήνῃ

εὔχετ᾽ ἀπαρχόμενος, κεφαλῆς τρίχας ἐν πυρὶ βάλλων.

αὐτὰρ ἐπεί ῥ᾽ εὔξαντο καὶ οὐλοχύτας προβάλοντο,

αὐτίκα Νέστορος υἱός, ὑπέρθυμος Θρασυμήδης,

ἤλασεν ἄγχι στάς· πέλεκυς δ᾽ ἀπέκοψε τένοντας

αὐχενίους, λῦσεν δὲ βοὸς μένος· αἱ δ᾽ ὀλόλυξαν

θυγατέρες τε νυοί τε καὶ αἰδοίη παράκοιτις

Νέστορος, Εὐρυδίκη, πρέσβα Κλυμένοιο θυγατρῶν.

οἱ μὲν ἔπειτ᾽ ἀνελόντες ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης

ἔσχον· ἀτὰρ σφάξεν Πεισίστρατος, ὄρχαμος ἀνδρῶν.

τῆς δ᾽ ἐπεὶ ἐκ μέλαν αἷμα ῥύη, λίπε δ᾽ ὀστέα θυμός,

αἶψ᾽ ἄρα μιν διέχευαν, ἄφαρ δ᾽ ἐκ μηρία τάμνον

πάντα κατὰ μοῖραν, κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν,

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ᾽ αὐτῶν δ᾽ ὠμοθέτησαν.

καῖε δ᾽ ἐπὶ σχίζῃσ᾽ ὁ γέρων, ἐπὶ δ᾽ αἴθοπα οἶνον

λεῖβε· νέοι δὲ παρ᾽ αὐτὸν ἔχον πεμπώβολα χερσίν.

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ᾽ ἐκάη καὶ σπλάγχνα πάσαντο,

μίστυλλόν τ᾽ ἄρα τἆλλα καὶ ἀμφ᾽ ὀβελοῖσιν ἔπειρον,

ὤπτων δ᾽ ἀκροπόρους ὀβελοὺς ἐν χερσὶν ἔχοντες.

τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη,

Νέστορος ὁπλοτάτη θυγάτηρ Νηληϊάδαο.

αὐτὰρ ἐπεὶ λοῦσέν τε καὶ ἔχρισεν λίπ᾽ ἐλαίῳ,

ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα,

ἔκ ῥ᾽ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος·

πὰρ δ᾽ ὅ γε Νέστορ᾽ ἰὼν κατ᾽ ἄρ᾽ ἕζετο, ποιμένα λαῶν.

οἱ δ᾽ ἐπεὶ ὤπτησαν κρέ᾽ ὑπέρτερα καὶ ἐρύσαντο,

δαίνυνθ᾽ ἑζόμενοι· ἐπὶ δ᾽ ἀνέρες ἐσθλοὶ ὄροντο

οἶνον οἰνοχοεῦντες ἐνὶ χρυσέοις δεπάεσσιν». (σ. 417 – 472).

Διαβάστε περισσότερα.. "Τυπική ευχή και θυσία Ελλήνων προς τους θεούς"

Ομηρικός Ύμνος εις Ήλιον

Τον Ήλιον πάλι άρχισε να υμνείς, παιδί τουΔία, Μούσα
Καλλιόπη, τον ολόλαμπρο, που η βοϊδοματη Ευρυφάεσσα
γέννησε για το παιδί της Γαίας και του εστερόοντος Ουρανού.
Γιατί ο Υπερίωνας πήρε την πολυξάκουστη Ευρυφάεσσα,
την αδερφή του, κι αυτή του γέννησε πανέμορφα παιδιά,
την ροδοβραχιονάτη Ηώ, την ομορφοπλέξουδη Σελήνη
και τον ακούραστο ήλιο, τον (παρ)όμοιο με τους αθανάτους,
αυτόν που ρίχνει το φως στους θνητούς και στους θεούς
ανεβασμένος πάνω στους ίππους του. τρομερή ματιά αυτός ρίχνει
από την χρυσή περικαιφαλέα του. από αυτόν λαμπρές ακτίνες
ξεχύνουν λάμψη έντονη στους κροτάφους του τα μάγουλά του
λαμρά προβάλλουν το χαριτωμένο πρόσωπό του έτσι
που μακριά να στέλνει τη λάμψη του. στο κορμί του λάμπει
ρούχο όμορφο λεπτοϋφαντο με τους ανέμους. κάτω είναι
αρσενικοί ίπποι. εκεί στήνει το χρυσό αμάξι, τους ίππους του
και τραβάει κατά το βράδυ αππο τον ουρανό προς τον Ωκεανό.
Να έχεις χαρές, άναξ, και δίνε μας ευχάριστη ζωή.
Αρχίζοντας απο σένα θα ψάλω το γένος των θνητών,
των ημιθέων, που οι θεοί έδειξαν τα έργα τους στους θνητούς.

ἥλιον ὑμνεῖν αὖτε Διὸς τέκος ἄρχεο Μοῦσα,
Καλλιόπη, φαέθοντα, τὸν Εὐρυφάεσσα βοῶπις
γείνατο Γαίης παιδὶ καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος:
γῆμε γὰρ Εὐρυφάεσσαν ἀγακλειτὴν Ὑπερίων,
αὐτοκασιγνήτην, ἥ οἱ τέκε κάλλιμα τέκνα, 5
Ἠῶ τε ῥοδόπηχυν ἐυπλόκαμόν τε Σελήνην
Ἠέλιόν τ’ ἀκάμαντ’, ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν,
ὃς φαίνει θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν
ἵπποις ἐμβεβαώς: σμερδνὸν δ’ ὅ γε δέρκεται ὄσσοις
χρυσέης ἐκ κόρυθος: λαμπραὶ δ’ ἀκτῖνες ἀπ’ αὐτοῦ 10
αἰγλῆεν στίλβουσι παρὰ κροτάφων δέ τ’ ἔθειραι
λαμπραὶ ἀπὸ κρατὸς χαρίεν κατέχουσι πρόσωπον
τηλαυγές: καλὸν δὲ περὶ χροὶ̈ λάμπεται ἔσθος
λεπτουργές, πνοιῇ ἀνέμων: ὕπο δ’ ἄρσενες ἵπποι.
ἔνθ’ ἄρ’ ὅ γε στήσας χρυσόζυγον ἅρμα καὶ ἵππους, 15
[αὐτόθι παύεται ἄκρου ἐπ' οὐρανοῦ, εἰσόκεν αὖτις] 15α
θεσπέσιος πέμπῃσι δι’ οὐρανοῦ Ὠκεανόνδε.
χαῖρε, ἄναξ, πρόφρων δὲ βίον θυμήρε’ ὄπαζε.
ἐκ σέο δ’ ἀρξάμενος κλῄσω μερόπων γένος ἀνδρῶν
ἡμιθέων, ὧν ἔργα θεαὶ θνητοῖσιν ἔδειξαν.

Διαβάστε περισσότερα.. "Ομηρικός Ύμνος εις Ήλιον"

Οι Προσευχές των Ελλήνων

Η Πηνελόπη μπροστά στον αργαλειό

…και τα δάκρυα τους για τις καμένες  σχολές και τα

κατεστραμένα υφαντά τους!

΄΄ Εν αρχή ην σπόρος ως θείον Πυρ, ο οποίος αυξάνεται επεκτεινόμενος εξίσου προς όλες τις διευθύνσεις.

Τούτο είναι η αρχή όλων των πραγμάτων,είναι το Πυρ της ζωής.

Το να ζούμε δεν εξαρτάται από μας, το να ζούμε όμως ορθώς εξαρτάται εξ ολοκλήρου.΄΄ 

ΤΟ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΊΩΝ

Το πρωί λοιπόν μόλις ξυπνούσαν οι Πυθαγόρειοι με θρησκευτική ευλάβεια ρωτούσαν τον εαυτόν τους΄΄ Τι πρακτέον΄΄ τι κάνω σήμερον,’όπως επίσης πριν κοιμηθούν  ΄΄ Τι παρέβηκα τι δεν έπραξα, τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε.

Μετά λοιπόν τον πρωινό προγραμματισμό έψαλλον τον ύμνο του Απόλλωνα,εκτελώντας Δωρικό χορόν, χαρακτήρος αρρενωπού και ιερού.

Μετά περπατούσαν δια μέσου των κυπαρισσιών και εξετάζανε το μάθημα του Πυθαγόρα σε πλήρη σιωπή.

Ύστερα μαζευόταν όλοι μαζί γύρω από τους δασκάλους τους και συζητούσαν το μάθημα.

Αργά το πρωί ασχολούνταν με τον αθλητισμό, γυμναζόταν και εξασκούσαν και την πάλη.Το μεσημέρι μαζευόταν στους ναούς και λατρεύανε τους ήρωες και τα ευεργετικά πνεύματα.Μετά από αυτό είχαν το γεύμα που αποτελούνταν κυρίως από ψωμί,λαχανικά και φρούτα.Την ημέρα δεν έπιναν κρασί.Υστερα από αυτό είχαν δύο ώρες δικές τους να δεχθούν επισκέψεις να ασχοληθούν με τις υποθέσεις τις προσωπικές ή αν υπήρχε ανάγκη έπαιρναν και απογευματινά μαθήματα.

Το βράδυ πάλι περπατούσαν κατά ομάδες συζητώντας διάφορα φιλοσοφικά θέματα

Μέχρι την ώρα του δείπνου όπου ο μεγαλύτερος έλεγε την εξής προσευχή.

΄΄ Άγιε θεέ Σε ευλογούμε και Σε ευχαριστούμε δια την καλήν αγνήν ταύτην τροφή την εκτησάμεθε άνευ αδικίας.

Δώσε ημίν την δύναμιν ίνα είμεθα και εσωτερικώς καθαροί ως είμεθα και εξωτερικώς,ώστε ο έσω και ο έξω άνθρωπος να είναι εις,ινα δυνάμεθα να είμεθα ηνωμένοι μετά  Σού.

΄΄Αμην΄΄

Άμμων Ζευ!

Μετά το δείπνο ακολουθούσαν σπονδαί.

Γύρω στην δύση του ηλίου όλοι προσευχόνταν στην θεά :Αθηνά και Άρτεμις, καίγοντας θυμίαμα σε υπαίθριο βωμό.Η μέρα τερματιζόταν με ανάγνωση κειμένου το οποίο σχολίαζε ο πρεσβύτερος.

ΟΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΝΥΚΤΕΣ

Πολλοί ερχόταν για να ακούσουν τον Πυθαγόρα να ομιλεί΄΄ οι Ακουσματικοί΄΄. Χάρη σε αυτούς και στους κατοίκους του Κρότωνα, ο Πυθαγόρας έδινε διαλέξεις κατά την νύκτα.Συχνά άνοιγε η διάλεξη του με τις τρεις ερωτήσεις που πρέπει ο καθένας να βάζει στον εαυτό του πριν κοιμηθεί,συνιστώντας να γίνει σε όλους συνήθεια,και θα πρέπει να τις σκέπτεστε πολύ βαθιά.Η συνήθεια αυτή  θα σας οδηγήσει εν καιρώ στο δρόμο προς την θεότητα.

Ποτέ μην επιληφθείτε έργου ή προσευχηθείτε για να σας δοθεί η δύναμις να τα καταφέρετε.. Μη φιλοδοξείτε ματαίως πράγματα τα οποία δεν γίνεται να γίνουν.

Οι άνθρωποι από μόνοι τους γράφουν τις ατυχίες τους,και πολύ λίγοι ξέρουν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από αυτές.

Θα έρθει μια μέρα που η Φύση θα αποκαλύψει τα κρυμμένα μυστικά της.Και τότε θα ξέρετε ποια έργα μπορείτε να κάνετε. Να θυμάστε πάντα όμως να αποφεύγετε πράξεις που δεν έχουν σχέση με την εξάγνιση του πνεύματος..Τούτο δε υπόσχομαι προς εσάς, θα έρθει μια μέρα που θα υψώσετε την ανθρώπινη φύση σας και θα εισέλθετε σε ανώτερη σφαίρα της ζωής.

Ο θάνατος δε καμία εξουσία δεν θα έχει πάνω σας.

Όταν τελείωνε τις λέξεις αυτές εισήρχετο μέσα στον ναό..Μεταξύ των ηθικών κανόνων που μάθαινε στους μαθητές του ,για να τους εφαρμόζουν,και που αποτελούσαν τρόπο ζωής,τον καλούμενο ΄΄ Πυθαγορικόν βίον΄΄, ήταν και η αρετή της υπακοής,΄΄ τάξις και συμμετρία΄΄ . Είχε επίσης καθιερωθεί ως ένδυμα το λευκό λινό το οποίο φορούσε και ο ίδιος.

Επίσης συνίστατο ,χωρίς να είναι επιβεβλημένη ,η μέτρια χρήσις των ηδονών του έρωτα,γιατί ο άνθρωπος οφείλει να υποχωρεί σε αυτές τις ηδονές..Οι Πυθαγόρειοι παραχωρούσαν την θέση του σε λεπτές και έντιμους ηδονές ΄΄ επί καλοίς και δικαίοις΄΄ κατά τον Αριστόξενο.

Με  αυτή την αγωγή και τρόπο ζωής, αρμόζοντας στον πνευματικό άνθρωπο,τον ΄΄ χαρίεντα άνθρωπο΄΄ ,κατά Μένανδρο,ασκούντες στην εντέλεια,σώμα,ψυχή και πνεύμα, οι Πυθαγόρειοι αποκτούσαν προσόντα σπάνια.

ΚΑΙ ΖΗΤΏ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΗΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟ ΝΟΥ,ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΕΡΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΝΥΨΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ,

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΥΣ ΗΕΓΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΥΛΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΟΣΜΙΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΖΩΗ ΑΝΑΠΤΕΡΩΜΕΝΗ,
ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΟΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΑΘΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΥΝΠΛΗΡΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ,
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΗ,ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΙΚΕΣ ΚΑΙ  Η ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΥΨΩΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΦΩΣ.
 ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣ

Διαβάστε περισσότερα.. "Οι Προσευχές των Ελλήνων"

"Εορτές και Ιεροπραξίες των Αρχαίων Ελλήνων"

Γαλάξια.  Τα λεγόμενα «Γαλάξια» εωρτάζονταν στην Αθήνα, σε δυστυχώς άγνωστη σήμερα ημέρα (του Ελαφηβολιώνος πάντως μήνα σύμφωνα με την άποψη του L. Deubner), προς τιμή της Θεάς Ρέας. Στη Θεά Μητέρα προσφερόταν σπονδή «γαλαξίας», πολτώδους μείγματος δηλαδή κριθάλευρου βρασμένου σε γάλα. Οι έφηβοι της αφιέρωναν χρυσές φιάλες και αντάλασσαν μεταξύ τους γλυκίσματα παρασκευασμένα με μέλι και γάλα. «Γαλάξια» εωρτάζονταν και προς τιμήν του Απόλλωνος «Γαλαξίου», στο περίφημο Ισμήνιο Ιερό των Θηβών (με ιδιαίτερη πομπή στη διάρκεια των εκεί «Δαφνηφορίων» βλ.λ.), στο Γαλάξιον της Βοιωτίας και στη Δήλο (όπου και ο ομώνυμος μήνας «Γαλαξιών» ταυτόχρονος του αθηναϊκού «Ελαφηβολιώνος»).

Διαβατήρια. Ειδικές θυσίες των Δωριέων, κατά κανόνα στο Θεό Δία «Αγήτορα», που η ευοίωνη  ή όχι τέλεσή τους απεφάσιζε αν ο στρατός θα διέβαινε ή όχι τα σύνορα της «πατρίδος γής» για εκστρατεία. Πρωθιερείς των θυσιών αυτών ήσαν στη Σπάρτη οι Ηρακλείδες βασιλείς, που σε θετική έκβαση των θυσιών συναπεκόμιζαν με τελετουργικό τρόπο φωτιά από τον βωμό με τη βοήθεια ειδικού ιερέως, του λεγόμενου «Πυρφόρου», την οποία φωτιά ώφειλαν να μεταφέρουν τουλάχιστον έως τα σύνορα της πόλης και να θυσιάσουν εκεί ξανά στο Δία και την Αθηνά. Αν οι θυσίες αποδεικνύονταν ευοίωνες, ακολουθούσε μεταφορά της επιβώμιας φλόγας, μπροστά από όλο το στράτευμα και δίπλα στο «δόκανο» (δηλ. στο ιερό λάβαρο των Σπαρτιατών που ήταν ένα ξύλινο ανεικονικό άγαλμα των Διοσκούρων), μέχρι τα σύνορα των εχθρών. 

Έρμαια, Ερμαία. Αγωνιστικές εορτές σε σειρά ελληνικές πόλεις (Σπάρτη, Αθήνα, Πελλήνη Αχαϊας, Φενεός, Κυλλήνη, Δήλος, Αρκαδικές πόλεις, Τανάγρα κ.α.), με γυμνικούς αγώνες και λαμπαδηφορίες παίδων κι εφήβων, προς τιμή του Θεού Ερμού «Αγωνίου» ή «Εναγωνίου», προστάτη των παλαιστρών και των Γυμνασίων. Στη Σαλαμίνα περιελάμβαναν μόνο ένα αγώνισμα, το «Στάδιον», ενώ στην Αθήνα είχαν ως κύριο αγώνισμα τον δρόμο λαμπαδηφόρων. Στην Τανάγρα είχαν ως κύριο αγώνισμα την αρματοδρομία. Οι Ταναγραίοι ξεκινούσαν τα «Έρμαια» με μεγάλη πομπή που είχε επικεφαλής τον πιο όμορφο νέο της πόλης με ένα κριάρι στους ώμους («Κριοφόρος») προς τιμή του Θεού που η τοπική παράδοση ήθελε να έχει σώσει την Τανάγρα από επιδημία μετά από Επιφάνειά του και καθάρσια κριοφορία (Θεός Σωτήρ).

Ιολάεια. Λαμπροί εορτασμοί στη Σικελία, ιδίως στην πόλη Αργύριον, με θυσίες και γυμνικούς και ιππικούς αγώνες προς τιμή του «συμβώμου» του Ηρακλέους ήρωα Ιολάου, με βραβείο για τους νικητές χάλκινους τρίποδες και στεφάνια από μυρτιά. «Ιαολάεια» εωρτάζονταν επίσης και στην πόλη των Θηβών προς τιμή επίσης του Ιολάου, που εκεί ετιμάτο αυτεξούσια ως τοπικός ήρωας. Από τη Θήβα, τα «Ιολάεια» διαδόθηκαν αργότερα στον βοιωτικό Ορχομενό, την Αθήνα και αλλού (η επιγραφή - ημερολόγιο θυσιών που ανευρέθηκε στη θέση Κουκουνάρι της πεδιάδας του Μαραθώνος, αναφέρει και τελετές υπέρ του Ιολάου στη γνωστή Τετράπολι της περιοχής). 


Πτώα, Πτώϊα. Εορτασμοί ανά τετραετία (με γυμνικούς και μουσικούς αγώνες) στο Ιερό και Μαντείο του Θεού Απόλλωνος «Πτώου» στο όρος Πτώον της Βοιωτίας. Η προέλευση αυτών των αγώνων (προς τιμή του «Πτώου» Απόλλωνος ως πολεμικού Θεού εμποιούντος τον τρόμο στις καρδιές των εχθρών,  αλλά και προς τιμή του τοπικού ήρωα Πτώου, της γειτονικής πόλης Ακραιφείας, υιού του Θεού Απόλλωνος και της Αθαμαντίδος Ζευξίππης) χάνεται στα βάθη της αρχαιότητας και η συνέχεια της τέλεσής τους (με μικρή διακοπή στα τέλη του  4ου αιώνα π.α.χ.χ. λόγω της καταστροφής του ιερού από τους Μακεδόνες) εξακριβώνεται τουλάχιστον έως τον 2ο αιώνα μ.α.χ.χ. (επί Ηρώδου του Αττικού 101-177). Από τον 3ο αιώνα π.α.χ.χ. τα «Πτώα» είχαν προαχθεί σε επίσημες εορτές του Κοινού των Βοιωτών κάτω από την επιστασία των Ακραιφνείων.

Χαλκεία, Αθήναια, Πάνδημα. Στις τριάντα του αττικού μήνα Πυανεψιώνος εωρτάζονταν στην Αθήνα τα «Χαλκεία», προς τιμή των προστατών Θεών των κάθε είδους τεχνουργών, Ηφαίστου και Αθηνάς «Εργάνης». Η εορτή άρχιζε με λαμπαδηφορία εφήβων που ξεκινούσε από την επιβώμια φωτιά του βωμού του Θεού Έρωτος στον εξωτερικό Κεραμεικό. Την ημέρα των «Χαλκείων» άρχιζε επίσης από τις «Εργαστίνες» ιέρειες και η επίσημη ύφανση του πέπλου της Θεάς για την πομπή των «Παναθηναίων» (βλ. λ.). Τον 5ο αιώνα π.α.χ.χ. η εορτή επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη λατρεία του Ηφαίστου μόνον, ενώ έναν αιώνα αργότερα καθιερώθηκε ως ειδική εορτή του χειρώνακτα εργάτη. «Χαλκεία», αυτή τη φορά όμως με τη μορφή τοξευτικών αγώνων, συναντάμε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πινδάρου, και κατά τον εορτασμό των «Ηραίων» (βλ. λ.) του Άργους. 
  


rassias.gr
  

Διαβάστε περισσότερα.. ""Εορτές και Ιεροπραξίες των Αρχαίων Ελλήνων""

Η έννοια της δειλίας στην Λακεδαιμονία

Ο σπαρτιάτικος στρατός ήταν, ίσως, η πιο τρομερή πολεμική μηχανή του αρχαίου κόσμου. Αυτή η πολεμική μηχανή με την απίστευτη πειθαρχεία και εκπαίδευση κατάφερνε πολύ καλά για αιώνες να καλύπτει το μεγαλύτερο και βασικότερο ελάττωμά της, που βεβαίως δεν ήταν άλλο από την αριθμητική της σύσταση. Οι Σπαρτιάτες οπλίτες φορούσαν πάντα κόκκινο μανδύα, γιατί κάλυπτε το αίμα εάν πληγώνονταν και επίσης, κατά το Λυκούργο, τρόμαζε κατά κάποιο τρόπο τον αντίπαλο. Στις μάχες οι Σπαρτιάτες οπλίτες δεν φορούσαν σανδάλια, αλλά πήγαιναν ξυπόλητοι, για να διατηρείται πιο σταθερή η φάλαγγα. Στη Σπάρτη υπήρχε η αντίληψη ότι οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν από τη μάχη νικητές ή πεθαμένοι, αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αλλά αυτοί τότε περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία, όπως ο Αριστόδημος που έφυγε από τις Θερμοπύλες με διαταγή του Λεωνίδα να ειδοποιήσει ότι οι Έλληνες είχαν περικυκλωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν πάνε στη μάχη, όταν η μητέρα έδινε την ασπίδα στο γιο της, έλεγε «ή ταν, ή επί τας», δηλαδή «ή με αυτήν θα γυρίσεις νικητής ή επάνω σε αυτήν νεκρός».

Την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, όλες οι ασπίδες των Σπαρτιατών είχαν γραμμένο το γράμμα Λ (λάμδα), που αντιπροσώπευε τη Λακεδαιμονία. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι άφηναν μακριά μαλλιά και χτενίζονταν πριν τις μάχες, που θεωρείτο την εποχή εκείνη κυρίως προ σπαρτιατικό χαρακτηριστικό. Την Αρχαϊκή Εποχή φορούσαν κορινθιακό κράνος, περικνημίδες και μπρούτζινο θώρακα, αν και μετά τους Περσικούς Πολέμους, όταν και οι πόλεμοι έγιναν πιο ανοιχτοί αντικατέστησαν τον μπρούτζινο θώρακα με το λινοθώρακα ή με τον πιο ελαφρύ εξώμη. Κύρια όπλα τους ήταν το δόρυ, η ασπίδα και το ξίφος. Την εποχή του Κλεομένη του Γ', τον 3ο αιώνα π.Χ., ο σπαρτιάτικος στρατός εξοπλίστηκε με την μακεδονική σάρισα.
Δειλός εχαρακτηρίζετο οποιοσδήποτε πολίτης,οπλίτης της αρχαίας Σπάρτης υποχωρούσε εμπρός στόν εχθρό, άνευ εντολής που αφορούσε τέτοιον τακτικό ελιγμό,εαν λιποτακτούσε και τέλος εάν αιχμαλωτίζετο.Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ηταν το να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα και να υποβιβασθεί απο την πρωτεύουσα τάξη των Ομοίων σε αυτήν των Μειόνων.
Η αντιμετώπιση των δειλών ήταν τελείως διαφορετική στην Σπάρτη απο οτι στην υπόλοιπη Ελλάδα.Στίς διάφορες Ελληνικές πόλεις συνήθως, δεν επιβάλετο κάποια ιδιαίτερη ποινή.Διατηρούσαν το δικαίωμα της συναναστροφής με τους γενναίους συμπολεμιστές τους εντός και εκτός στρατεύματος.

Η έννοια της τιμής και της ανδρείας, μαζί με το διαρκώς ζείν κατά φύσιν και διαρκώς φιλοσοφείν, ήταν ο πυρήνας της Λακωνικής ζωής.Η κοσμοθεωρία του Σπαρτιάτου, αφορούσε την Ορθή αντιμετώπιση της Ζωής και του Θανάτου.Των δυο αλληλένδετων όψεων.Των δύο πυλών που η μία οδηγεί στην άλλη.Ας μην ξεχνούμε το πανάρχαιο έθιμο της ταφής των νεκρών στα προαύλια των οικιών ,και μάλιστα κατα το ήμισυ μέσα στην γη,ώστε να γίνεται ορατή η τρομερή μεταβολή του σώματος και να κατανοούν όλοι την φθαρτή φύση της ύλης. Η μάλλον τον εν γένει προρισμό της να μεταβάλλεται,αφού θάνατος πλήρης δεν νοείται,ούτε ανυπαρξία φυσικά.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα.. "Η έννοια της δειλίας στην Λακεδαιμονία"

ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΗΜΕΡΕΣ ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Από το βιβλίο Άρρητοι Λόγοι Επίδαυρος Θόλου Αποκάλυψις 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΛΤΑΝΗ


Εντός του μνημείου υπάρχουν 80 σταυροί.


Ο αριθμός 80: Οι 80 σταυροί , εντός του σηκού του μνημείου 

και επί της οροφής ,είναι κεχωρισμένοι εις 40 ορθούς και 40 

πλαγίους.Υπάρχει δηλαδή διχοτόμησις των εντός των 

φατνωμάτων αντιστοίχων συμβόλων των σταυρών.


Μετά την ολοκλήρωσιν της εξυφάνσεως του σωματικού 

φορέως (28Χ 10) και γέννησιν του τέκνου εξυφαίνεται εις το 

φυσικόν πεδίον ο αιθερικός φορεύς της ψυχής. Δια να 

συσταθή ο αιθερικός φορεύς της νέας ενσαρκωθείσης ψυχής 

και να επουλωθούν τα τραύματα του αιθερικού φορέως της 

μητρός από την γέννησιν του τέκνου απαιτούνται 40 

ημερονύκτια.

Η διασωθείσα λαϊκή παράδοσις δεν επιτρέπει μητήρ και 

νήπιον να έλθουν εις επαφήν με άλλα άτομα κατά το 

διάστημα αυτό, πλήν των οικείων ,δια να μην διαταραχθή ή 

ομαλή εξύφανσις και η επούλωσις των τραυμάτων των 

αιθερικών φορέων των δύο ψυχών, νηπίου και 

μητρός, οι οποίοι είναι άκρως ευαίσθητοι κατά την φάσιν 

αυτήν.

Οι 80 σταυροί του εσωτερικού της οροφής ευρίσκονται εντός 

του χωροχρόνου της ενσαρκώσεως. Ο αριθμός 80, 

αποτελούμενος εκ δύο ίσων μερών, αναφέρεται αφ' ενός εις 

την συγκρότησιν κατά την άφιξην και αφ'ετέρου εις την 

διάλυσιν κατά την αναχώρησιν του αιθερικού φορέως της 

ψυχής. Τα έτερα 40 ημερονύκτια επομένως εκπροσωπούν 

την διάλυσιν του αιθερικού φορέως της ψυχής, επειδή 

πάντοτε αυτή ευρίσκεται εντός του χώρου του σηκού υπό 

την δικαιοδοσίαν της Σελήνης.

Ο αριθμός 40 συνδέεται μετά της Μεγάλης Θεάς Εκάτης 

,θυγατρός της Αστερίας, επειδή αναφέρεται εις την διάλυσιν 

του αιθερικού φορέως του ανθρώπου ,που εγκαταλείπει τον 

πλανήτην Γην και παραμένει ακόμη εις τον υποσεληνιαίον 

χώρον.

Επί του θέματος εξαιρετικού ενδιαφέροντος είναι το έργον 

"Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης" 

(943-945D) του Πλουτάρχου ο οποίος διετέλεσεν Αρχιερεύς 

του Μαντείου των Δελφών και ήτο γνώστης των αρχαίων 

μυστηρίων.

Ο αριθμός 80 των σταυρών εντός της οροφής ομοιάζει με 

πύλην εκ της οποίας διερχόμενος η ψυχή άλλοτε εξυφαίνεται 

και άλλοτε διαλύει τον αιθερικόν της φορέα. Ο αριθμός 80 

(40 +40 ) ορίζει τον αριθμό των ημερονυκτίων περιστροφών 

της Γης , που απαιτούνται δια την σύνθεσιν και αποσύνθεσιν 

του αιθερικού της φορέως εν σχέσει με τον σταθερόν Ήλιον. 

Ο αριθμός 280 ορίζει τον αριθμό των 10 Σεληνιακών μηνών. 

Επίσης εντός του δαπέδου ορίζει την εξύφανσιν του 

σωματικού της φορεώς.

ΜΑΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΓΝΩΣΤΟ 
ΘΑΝΟΣ ΠΟΝΤΙΚΕΡΗΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Διαβάστε περισσότερα.. "ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΣΑΡΑΝΤΑ ΗΜΕΡΕΣ ΑΦΟΥ ΠΕΘΑΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ"

ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΓΑΜΗΛΙΩΝ

«Ιερός Γάμος» του Διός και της Ήρας: Εορτή από την οποία πήρε το όνομα ο μήνας, που θεωρήθηκε και αίσιος για την τέλεση γάμων.
Ανθεστηρίων ήμερα 1η: «Πιθοίγια»: ήμερα κατά την οποία ανοίγονταν τα νέα κρασιά.
Ανθεστηρίων ημέρα 2η: «Χοές»: Ιερός γάμος του άρχοντος βασιλέως και ασκωλιασμοί.
Ανθεστηρίων ημέρα 3η:
«Χύτροι»: ανάκληση ψυχών και προσφορές στους νεκρούς.
Μυστήρια εν Άγραις. Εορτή στις αθηναϊκές Άγρες ως προπαρασκευή των μεγάλων Ελευσίνιων
Μυστηρίων. Είχε και το όνομα «μικρά μυστήρια».

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΩΝ

Διάσια. Ανοιξιάτικη εορτή προς τιμήν του Μειλιχίου Διός, η μεγαλύτερη αθηναϊκή εορτή για το Δία.
Θυσία ζώων και ομοιωμάτων τους από ψωμάκια ζυμωμένα με μέλι.
Ελαφηβόλια. Παλαιά εορτή προς τιμήν της κυνηγέτιδος Αρτέμιδος με θυσία ελαφιών και αργότερα ομοιωμάτων ελαφιών από αλεύρι, μέλι και σουσάμι.
Προάγων των δραματικών αγώνων των μεγάλων Διονυσίων στο Διονυσιακό θέατρο και θυσία στο γειτονικό τέμενος του Ασκληπιού
(Ασκληπιεία). Μεταφορά ξοάνου Διονύσου από Ν. κλιτύ Ακροπόλεως σε Ακαδήμεια.
Μεγάλα ή «εν άστει» Διονύσια με πομπή και τριήμερους δραματικούς αγώνες στο Διονυσιακό θέατρο των Αθηνών.
Πομπή αγάλματος Διονύσου από Ακαδήμεια σε Ν. κλιτύ Ακροπόλεως (διθύραμβος), θυσία ταύρου. «Κωμαστές» το βράδυ στους δρόμους.

ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝ

Γαλάξια. Εορτή της Μεγάλης Μητρός (Ρέας), με προσφορά «γαλαξίας», πολτού από γάλα και κρίθινο αλεύρι.
Πομπή παρθένων στο Δελφίνια (Ιερό του Απόλλωνος), σε ανάμνηση της προσφοράς «ικετηρίας» (κλάδου τυλιγμένου με λευκό μαλλί) από τον Θησέα στον Απόλλωνα πριν αποπλεύσει για την Κρήτη.

ΜΟΥΝΥΧΙΩΝ

Μουνύχια προς τιμήν της Μουνυχίας Αρτέμιδος, με πομπή στο ιερό του λόφου της Μουνυχίας και με «άμιλλα νεών».
Ολυμπίεια προς τιμήν του Ολυμπίου Διός στο αθηναϊκό Ολυμπιείο. Αναδιοργανώθηκε μετά την ολοκλήρωση του ναού από τον Αδριανό.

ΘΑΡΓΗΛΙΩΝ

Παραμονή Θαργηλίων Περιφορά «φαρμάκων» και καθαρμός της πόλεως.
Θαργήλια. Παλαιά εορτή του Απόλλωνος και της Αρτέμιδος. Προσφορά «Θαργηλίων» για την ευόδωση της συγκομιδής.
Βενδίδεια. Εορτή της θρακικής θεάς Βενδίδος στον Πειραιά με διπλή πομπή, «επιχωρίων και θρακών», λαμπαδηφορία εφίππων.
Καλλυντήρια. Εορτή πιθανώς ευπρεπισμού του ναού της Πολιάδος Αθηνάς.
Πλυντήρια, Καθαρτήρια εορτή κατά την οποία έπλεναν το ξόανο της Αθηνάς Πολιάδος στο Φάληρο.

ΣΚΙΡΟΦΟΡΙΩΝ

Σκίρα ή Σκιροφόρια. Γυναικεία εορτή της Δήμητρας και της Κόρης, συνδεδεμένη με τα θεσμοφόρια.
Διιπόλια ή Διπολίεια. Προς τιμήν του Διός Πολιέως με επίκεντρο τα Βουφόνια (θυσία βοδιού).
Άρρηφόρια ή Αρρητοφόρια. Μυστική εορτή προς τιμήν της Αθήνας για την εξασφάλιση της ευφορίας, με αρρητοφορία.
Διισωτήρια. Εορτή του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Σωτείρας στο Δισωτήριον του Πειραιώς, με πομπή και «άμιλλα νεών».
Θυσία των αρχόντων της πόλεως στον Δία Σωτήρα και την Αθηνά Σώτειρα στην Αγορά των Αθηνών για την καλοχρονιά.

ΕΚΑΤΟΜΒΑΙΩΝ

Αρχή του αρχαίου έτους (Όλ. 693,4 ή 5ου έτους του Α΄ κύκλου)
Ηράκλεια του Μαραθώνος. Πεντετηρική εορτή με αγώνες, στην πεδιάδα του Μαραθώνος.
Εκατόμβαια. Παλαιά εορτή προς τιμήν του Εκατομβαίου Απόλλωνος, που είχε παρακμάσει ήδη στους κλασσικούς χρόνους.
Κρόνια. Εορτή προς τιμήν του Κρόνου και της Ρέας, ευχαριστήρια για το τέλος της συγκομιδής
Συνοίκια, σε ανάμνηση του «συνοικισμού» της Αθήνας, θυσία στην Πολιούχο Αθηνά και αναίμακτη προσφορά στην Ειρήνη.
Μεγάλα Παναθήναια. Γενέθλια Αθηνάς. Πομπή από τον Κεραμεικό στην Ακρόπολη.

ΜΕΤΑΓΕΙΤΝΙΩΝ

Μεταγείτνια. Παλαιά εορτή προς τιμήν του Μεταγειτνίου Απόλλωνος, που νωρίς παρήκμασε.
Ηράκλεια του Κυνοσάργους ή τα εν Διομείοις (το Κυνόσαργες βρισκόταν στον δήμο Διομείας).
Ελευσίνια. Πεντετηρικώς (Μεγάλα) και τριετηρικώς (Μικρά Ελευσίνια) στην Ελευσίνα προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης.

ΒΟΗΔΡΟΜΙΩΝ

Γενέσια. «Πένθιμη» εορτή με θυσία στη θεά Γη, στη μνήμη των «γενετών», των νεκρών δηλαδή προγόνων.
Αρτέμιδος και Ενυαλίου: πομπή και θυσία (500 κατσίκια) στο ιερό της θεάς στις Άγρες.
Βοηδρόμια. Παλαιά εορτή προς τιμήν του Απόλλωνος Βοηδρομίου.
Μεγάλα Μυστήρια προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης. Ημερα 1η «Αγυρμός»: συγκέντρωσι των μυστών, ημέρα 2η. «Άλαδε μύσται»: κάθοδος των μυστών στη θάλασσα, ημέρα 3η, 4η, 5η, 6η, 7η, 8η, Μυστήρια στο Ελευσινιακό Τελεστήριο.

ΠΥΑΝΕΨΙΩΝ

Προηρόσια στην Ελευσίνα προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης με θυσία βοδιών, για την εξασφάλιση της ευφορίας της γης.
Πυανόψια. Εορτή του Απόλλωνος, επώνυμη του μηνός. Προσφορά απαρχών (κυρίως κυάμων).
Θησεία. Εορτή του Θησέως. Καθιερώθηκε το 475 π.Χ. με τη μεταφορά των οστών του ήρωος από τη Σκύρο στην Αθήνα.
Οσχοφόρια. Διονυσιακή εορτή στο τέλος του τρυγητού. Πομπή από το εν Λίμναις ιερό του Διονύσου στο τέμενος της Σκιράδος Αθηνάς.
Στήνια με θυσία προς τιμήν της Δήμητρας και της Κόρης, προετοιμασία για τις μεγάλες γυναικείες εορτές των Ελευσινιακών θεοτήτων.
Θεσμοφόρια του Αλιμούντος: μυστηριακή εορτή με θυσία και χορούς γυναικών στο τοπικό ιερό της Δήμητρας.
Θεσμοφόρια. Γυναικεία εορτή της Αθήνας προς τιμήν της Δήμητρος Θεσμοφορου και της Κόρης.
Απατούρια. Παλαιά εορτή κοινωνικής φύσεως για την εγγραφή των παιδιών στους καταλόγους των φρατριών.
Χαλκεία. Εορτή των χαλκέων και όλων των τεχνιτών προς τιμήν της Εργάνης Αθηνάς και του Ηφαίστου.

ΜΑΙΜΑΚΤΗΡΙΩΝ

Μαιμακτήρια. Παλαιά εορτή του Διός Μαιμάκτου, επώνυμη του μηνός.
Πομπαία. Καθαρτήρια εορτή προς τιμήν του Διός Μειλιχίου για την ευόδωση της σποράς, με περιφορά της δοράς θυσιασθέντος ζώου («δίον κώδιον») και κηρυκείου (ήταν ο «πομπός», από τον οποίο πήρε το όνομα η εορτή).
ΠΟΣΕΙΔΕΩΝ

Πληροσία εορτή με θυσία προς τιμήν του Διός.
Ποσείδεα. Παλαιά εορτή προς τιμήν του Ποσειδώνος ως θεού της υγρασίας και της βλαστήσεως. Διονύσια «κατ’ αγρούς» στους δήμους της Αττικής, με πομπή και ασκωλιασμούς, προς τιμήν του Διονύσου.
(Έπρεπε να πηδούν και να χορεύουν πάνω σε φουσκωμένα και λαδωμένα ασκιά).
Αλώα. Αγροτική εορτή προς τιμήν της Δήμητρας, της Κόρης και του Διονύσου, για την ευόδωση της βλαστήσεως. (Μεταφορά μεγάλων πήλινων φανών από γυμνές γυναίκες τη νύκτα και στήσιμο τους στα καλλιεργημένα χωράφια).
 ekivolos.gr

Διαβάστε περισσότερα.. "ΟΙ ΜΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ"