Η ιστορία της Αφροδίτης της Μήλου

Φανερώθηκε στη φαντασία ενός σπουδαίου γλύπτη, που το όνομά του ξεχάστηκε απ’ το χρόνο. Η θεϊκή μορφή της πήρε ζωή από τη σμίλη του κι αναδύθηκε εκθαμβωτική μέσα από ένα ακατέργαστο κομμάτι λευκού μαρμάρου.



Λατρεύτηκε για καιρό, όπως όλα δείχνουν, στα προπύλαια ενός σταδίου. Κι ύστερα, όταν οι αρχαίοι θεοί κυνηγήθηκαν, κρύφτηκε στη γη της Μήλου και σκεπάστηκε από τη σκόνη της Ιστορίας. Την ξανάφεραν στο φως, αιώνες αργότερα, η τύχη και η αξίνα ενός ανυποψίαστου αγρότη που σκόνταψε στο πέτρινο σώμα της, λίγα μέτρα μακριά από το αρχαίο θέατρο του νησιού.

Τη διεκδίκησαν παθιασμένα και πεισματικά Γάλλοι και Οθωμανοί. Ύστερα από έναν ολόκληρο χρόνο, με τα χέρια της χαμένα μάλλον σε κάποια βιαστική μεταφορά, κατέληξε πολύτιμο «λάφυρο» στο αμπάρι μιας γαλλικής φρεγάτας, άφησε πίσω της οριστικά τον τόπο που τη γέννησε και εγκαταστάθηκε, ξενιτεμένη αλλά αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια, στο Μουσείο του Λούβρου.

Η θεά του έρωτα παραμένει από τότε ακίνητη στο ψηλό της βάθρο στο Παρίσι, η εμβληματική εικόνα της όμως ταξιδεύει αδιάκοπα, μεταφέροντας παντού λίγο από το φως του Αιγαίου, συνοψίζοντας το ιδανικό της ομορφιάς, σαγηνεύοντας εκατομμύρια ανθρώπων και θυμίζοντας σ’ όλους τον μοναδικό τόπο της καταγωγής της: «Η Αφροδίτη της Μήλου»… Ένα αριστούργημα της ελληνιστικής γλυπτικής, γεννημένο ανάμεσα στον 3ο και τον 1ο αιώνα π.Χ. που έγινε παγκόσμιο σύμβολο όντας, ταυτόχρονα, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα ενός μοναδικού πολιτισμού.

Η ανακάλυψή της:


Αναπαράσταση πιθανών κινήσεων
των χεριών της που σήμερα έχουν χαθεί
Το άγαλμα ανακαλύφθηκε στις 8 Απριλίου 1820 από έναν Έλληνα χωρικό, σε χώρο που ταυτίστηκε με το αρχαίο Γυμνάσιο της Μήλου. Κοντά έτυχε να βρίσκεται ο αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού O. Voutier, ο οποίος κατάλαβε ότι επρόκειτο για έργο μεγάλης αξίας και ειδοποίησε το Γάλλο πρόξενο στη Μήλο. Τα νέα της ανακάλυψης έφτασαν στο Γάλλο πρεσβευτή στην Υψηλή Πύλη μαρκήσιο de Rivière, ο οποίος αγόρασε τελικά το έργο, έστω και υπό την πίεση που ασκούσε η παρουσία γαλλικού πολεμικού πλοίου στη Μήλο. Το άγαλμα προσφέρθηκε στο βασιλιά Λουδοβίκο ΙΗ΄, ο οποίος το δώρισε αμέσως στο Λούβρο.


Τα χαρακτηριστικά της:


Πρόκειται για ένα μαρμάρινο άγαλμα ύψους 2,11 μέτρων και βάρους περίπου 900 κιλών. Το έργο αναπαριστά μια νεαρή γυναικεία μορφή. Ο κορμός της είναι γυμνός ενώ το ένδυμα καλύπτει τους γοφούς και τα πόδια της. Η μορφή στηρίζεται στο δεξί της πόδι, ενώ το αριστερό κάμπτεται προς τα εμπρός και αριστερά. Ο κορμός κάμπτεται και συστρέφεται, δίνοντας την εντύπωση της κίνησης, παρά το στατικό χαρακτήρα του αγάλματος. Το πρόσωπο είναι απαθές, αυστηρό και ευγενικό. Η ταύτιση του έργου με την Αφροδίτη στηρίζεται στην εικονογραφική του ομοιότητα με τις ασφαλώς αναγνωρισμένες αναπαραστάσεις της θεάς και, ενώ είναι μακράν η πιθανότερη, δεν μπορεί να θεωρηθεί απολύτως βέβαιη. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε στα τέλη του 2ου αι. π.Χ., ίσως από Μικρασιάτη γλύπτη, και εγγράφεται στο κίνημα της αναβίωσης των αξιών της κλασικής τέχνης στα τέλη της Ελληνιστικής εποχής.
Σήμερα ένα γύψινο αντίγραφο της Αφροδίτης βρίσκεται στην είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου Μήλου, ενώ το σημείο εύρεσης του αγάλματος μνημονεύεται από μια μαρμάρινη επιγραφή.

Πηγές: milos-holiday.gr, monomilos.gr



http://erroso.blogspot.com/2011/03/blog-post_4201.html#ixzz1I5876fih

Διαβάστε περισσότερα.. "Η ιστορία της Αφροδίτης της Μήλου"

Οι ληστές Ευρωπαίοι που "ρήμαξαν" τα αρχαία μνημεία μας!

(Οι λεηλασίες με συνοδεία…μουσικής ορχήστρας …ώστε να κρατείται ο ρυθμός!! )

ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ ΛΟΡΔΟΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΦΕΡΟΝΤΕΣ ΥΨΗΛΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, ΑΓΓΛΟΙ , ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟ ΚΑΤΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΨΙΜΕΪΚΑ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΤΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΟΛΑ…

Ο ΧΩΡΟΣ ΤΕΛΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΠΛΙΑΤΣΙΚΟΥ - Ο ρημαγμένος ναός της Αθηνάς Παλλάδας

Οι αρπαγές και οι καταστροφές δεν έγιναν μόνο στον Ιερό βράχο Ακροπόλεως. Εδώ βλέπουμε επιδρομή εναντίον του ναού του Απόλλωνος στις Βάσσες, με εκσκαφές ξηλώματα ,αρπαγές καταστροφές ,γύρω στο έτος 1812.Η η επίθεση είχε γίνει συνοδεία…μουσικής ορχήστρας …ώστε να κρατείται ο ρυθμός στις αρπαγές (διακρίνεται κάτω δεξιά στην γκραβούρα).

Έτος 1811 Ναός της Αθηνάς Αφαίας Αίγινα 

Εντυπωσιακή τεχνική που ακολουθούν ξήλωμα γενικό αρχικά και κατόπιν διαλογή όσα τους αρέσουν .Ό,τι περισσέψει εκεί μισοσπασμένο κάποια άλλη λήστρο-συμμορία θα έρθει αργότερα να το μαζέψει.


Επιμέλεια…….."Ελλήνων Δίκτυο" 
http://visaltis.blogspot.gr/2011/11/blog-post_28.html#more

Διαβάστε περισσότερα.. "Οι ληστές Ευρωπαίοι που "ρήμαξαν" τα αρχαία μνημεία μας!"

Μήνυση για τα κλεμμένα γλυπτά και μάρμαρα του Παρθενώνα ετοιμάζουν ομογενείς της Αυστραλίας

Μήνυση σε βάρος της Βρετανίας είναι έτοιμοι να καταθέσουν οι ομογενείς της Αυστραλίας σε συνεργασία με επιτροπές που δραστηριοποιούνται ανά τον κόσμο, προκειμένου να υποχρεωθεί να επιστρέψει στην Ελλάδα τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Την κοινοποίηση έκανε ο Εμμανουήλ Κόμηνος, που ηγείται της πρώτης επιτροπής Επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στην Αυστραλία, μιλώντας σε σχετική ημερίδα στο Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκαν άγνωστα αποδεικτικά στοιχεία, που ενισχύουν ηθικά και νομικά επιχειρήματα υπέρ της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα.


Η ημερίδα διοργανώθηκε από τη βρετανική επιτροπή, την αμερικανική και την αυστραλιανή επιτροπή υπέρ της επιστροφής των γλυπτών.


«Έχουμε αποφασίσει να προσφύγουμε στη Δικαιοσύνη για τη διεκδίκηση των γλυπτών μας και θα καταρρίψουμε όλα τα επιχειρήματα των Βρετανών» δήλωσε ο κ. Κόμηνος.


Μεταξύ των νομικών που ασχολούνται με την προσφυγή είναι ο Ελληνοαμερικανός δικηγόρος Μάικλ Ρέπας, ο Γιώργος Μπίζος από τη Ν. Αφρική (δικηγόρος του Νέλσον Μαντέλα) και ο Ελληνοαυστραλός Βίκτωρ Μπιζάνης. Μάλιστα, κατά τον τελευταίο, η δικαστική εκπροσώπηση της ελληνικής πλευράς θα πρέπει να ανατεθεί στον Αυστραλό νομικό Τζέφρι Ρόμπερτσον, ο οποίος είναι εγκατεστημένος στο Λονδίνο και έχει κερδίσει στο παρελθόν δίκη για λογαριασμό των Αβοριγίνων της Τασμανίας. Ο κ. Μπιζάνης, υποστηρίζει ότι υπάρχουν δικαστικά προηγούμενα πάνω στα οποία θα πρέπει να στηριχθεί η προσφυγή. Ειδικότερα, αναφέρεται στην περίπτωση «Μάμπο», δηλαδή των Αβοριγίνων που μήνυσαν την αυστραλιανή Πολιτεία της Κουϊνσλάνδης το 1992, με το επιχείρημα ότι οι πρόγονοί τους ήταν εκεί, όταν οι λευκοί κατέλαβαν τα εδάφη τους, χαρακτηρίζοντάς τα ως «εις ουδένα ανήκοντα». Οι Αβορίγινες κέρδισαν τη δίκη και ανάγκασαν την Πολιτεία να τους επιστρέψει εδάφη, που είχαν καταλάβει οι λευκοί άποικοι από το 1788.


Το δεύτερο δικαστικό αφορά την επιστροφή κρανίων και οστών Αβοριγίνων από τη Βρετανία στην Αυστραλία. Τα είχαν πάρει οι Βρετανοί κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν «σε ανθρωπολογικές έρευνες».


Οι Αβορίγινες μήνυσαν τη Βρετανία και κατόρθωσαν να κερδίσουν τη δίκη και να τους επιστραφούν τα κρανία και τα οστά των προγόνων τους.


Ο ίδιος δήλωσε, μεταξύ άλλων: «Την εποχή που ο Έλγιν αποκόλλησε τα μάρμαρα του Παρθενώνα και τα μετέφερε στο Λονδίνο, στην Ελλάδα ζούσαν πραγματικοί δικαιούχοι-απόγονοι των Ελλήνων, οι οποίοι δεν ρωτήθηκαν, ούτε πούλησαν, ούτε επέτρεψαν την αρπαγή τους» είπε ο κ. Μπιζάνης και πρόσθεσε: «Με ποιον μίλησαν οι άνθρωποι του Έλγιν; Με τον διορισμένο Τούρκο Αγά των Αθηνών. Και πώς είναι δυνατόν να νομιμοποιείται και να ισχύει σήμερα μια τέτοια συνδιαλλαγή; Μια συνδιαλλαγή που διεξήχθη χωρίς την παρουσία έστω ενός Έλληνα».


Στην ημερίδα του Λονδίνου η αρχαιολόγος, προϊστάμενη της Διεύθυνσης Τεκμηρίωσης και Προστασίας Πολιτιστικών Αγαθών, Ελένη Κόρκα, παρουσίασε χειρόγραφες επιστολές που είχε ανταλλάξει το 1811 ο λόρδος Έλγιν με τον διάδοχό του Βρετανό πρέσβη στην Υψηλή Πύλη, από τις οποίες συνάγεται πως η αφαίρεση και μεταφορά των γλυπτών ήταν παράνομη.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα.. "Μήνυση για τα κλεμμένα γλυπτά και μάρμαρα του Παρθενώνα ετοιμάζουν ομογενείς της Αυστραλίας"