Η Πηνελόπη μπροστά στον αργαλειό
…και τα δάκρυα τους για τις καμένες σχολές και τα
κατεστραμένα υφαντά τους!
΄΄ Εν αρχή ην σπόρος ως θείον Πυρ, ο οποίος αυξάνεται επεκτεινόμενος εξίσου προς όλες τις διευθύνσεις.
Τούτο είναι η αρχή όλων των πραγμάτων,είναι το Πυρ της ζωής.
Το να ζούμε δεν εξαρτάται από μας, το να ζούμε όμως ορθώς εξαρτάται εξ ολοκλήρου.΄΄
ΤΟ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΊΩΝ
Το πρωί λοιπόν μόλις ξυπνούσαν οι Πυθαγόρειοι με θρησκευτική ευλάβεια ρωτούσαν τον εαυτόν τους΄΄ Τι πρακτέον΄΄ τι κάνω σήμερον,’όπως επίσης πριν κοιμηθούν ΄΄ Τι παρέβηκα τι δεν έπραξα, τι έπρεπε να γίνει και δεν έγινε.
Μετά λοιπόν τον πρωινό προγραμματισμό έψαλλον τον ύμνο του Απόλλωνα,εκτελώντας Δωρικό χορόν, χαρακτήρος αρρενωπού και ιερού.
Μετά περπατούσαν δια μέσου των κυπαρισσιών και εξετάζανε το μάθημα του Πυθαγόρα σε πλήρη σιωπή.
Ύστερα μαζευόταν όλοι μαζί γύρω από τους δασκάλους τους και συζητούσαν το μάθημα.
Αργά το πρωί ασχολούνταν με τον αθλητισμό, γυμναζόταν και εξασκούσαν και την πάλη.Το μεσημέρι μαζευόταν στους ναούς και λατρεύανε τους ήρωες και τα ευεργετικά πνεύματα.Μετά από αυτό είχαν το γεύμα που αποτελούνταν κυρίως από ψωμί,λαχανικά και φρούτα.Την ημέρα δεν έπιναν κρασί.Υστερα από αυτό είχαν δύο ώρες δικές τους να δεχθούν επισκέψεις να ασχοληθούν με τις υποθέσεις τις προσωπικές ή αν υπήρχε ανάγκη έπαιρναν και απογευματινά μαθήματα.
Το βράδυ πάλι περπατούσαν κατά ομάδες συζητώντας διάφορα φιλοσοφικά θέματα
Μέχρι την ώρα του δείπνου όπου ο μεγαλύτερος έλεγε την εξής προσευχή.
΄΄ Άγιε θεέ Σε ευλογούμε και Σε ευχαριστούμε δια την καλήν αγνήν ταύτην τροφή την εκτησάμεθε άνευ αδικίας.
Δώσε ημίν την δύναμιν ίνα είμεθα και εσωτερικώς καθαροί ως είμεθα και εξωτερικώς,ώστε ο έσω και ο έξω άνθρωπος να είναι εις,ινα δυνάμεθα να είμεθα ηνωμένοι μετά Σού.
΄΄Αμην΄΄
Άμμων Ζευ!
Μετά το δείπνο ακολουθούσαν σπονδαί.
Γύρω στην δύση του ηλίου όλοι προσευχόνταν στην θεά :Αθηνά και Άρτεμις, καίγοντας θυμίαμα σε υπαίθριο βωμό.Η μέρα τερματιζόταν με ανάγνωση κειμένου το οποίο σχολίαζε ο πρεσβύτερος.
ΟΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΝΥΚΤΕΣ
Πολλοί ερχόταν για να ακούσουν τον Πυθαγόρα να ομιλεί΄΄ οι Ακουσματικοί΄΄. Χάρη σε αυτούς και στους κατοίκους του Κρότωνα, ο Πυθαγόρας έδινε διαλέξεις κατά την νύκτα.Συχνά άνοιγε η διάλεξη του με τις τρεις ερωτήσεις που πρέπει ο καθένας να βάζει στον εαυτό του πριν κοιμηθεί,συνιστώντας να γίνει σε όλους συνήθεια,και θα πρέπει να τις σκέπτεστε πολύ βαθιά.Η συνήθεια αυτή θα σας οδηγήσει εν καιρώ στο δρόμο προς την θεότητα.
Ποτέ μην επιληφθείτε έργου ή προσευχηθείτε για να σας δοθεί η δύναμις να τα καταφέρετε.. Μη φιλοδοξείτε ματαίως πράγματα τα οποία δεν γίνεται να γίνουν.
Οι άνθρωποι από μόνοι τους γράφουν τις ατυχίες τους,και πολύ λίγοι ξέρουν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από αυτές.
Θα έρθει μια μέρα που η Φύση θα αποκαλύψει τα κρυμμένα μυστικά της.Και τότε θα ξέρετε ποια έργα μπορείτε να κάνετε. Να θυμάστε πάντα όμως να αποφεύγετε πράξεις που δεν έχουν σχέση με την εξάγνιση του πνεύματος..Τούτο δε υπόσχομαι προς εσάς, θα έρθει μια μέρα που θα υψώσετε την ανθρώπινη φύση σας και θα εισέλθετε σε ανώτερη σφαίρα της ζωής.
Ο θάνατος δε καμία εξουσία δεν θα έχει πάνω σας.
Όταν τελείωνε τις λέξεις αυτές εισήρχετο μέσα στον ναό..Μεταξύ των ηθικών κανόνων που μάθαινε στους μαθητές του ,για να τους εφαρμόζουν,και που αποτελούσαν τρόπο ζωής,τον καλούμενο ΄΄ Πυθαγορικόν βίον΄΄, ήταν και η αρετή της υπακοής,΄΄ τάξις και συμμετρία΄΄ . Είχε επίσης καθιερωθεί ως ένδυμα το λευκό λινό το οποίο φορούσε και ο ίδιος.
Επίσης συνίστατο ,χωρίς να είναι επιβεβλημένη ,η μέτρια χρήσις των ηδονών του έρωτα,γιατί ο άνθρωπος οφείλει να υποχωρεί σε αυτές τις ηδονές..Οι Πυθαγόρειοι παραχωρούσαν την θέση του σε λεπτές και έντιμους ηδονές ΄΄ επί καλοίς και δικαίοις΄΄ κατά τον Αριστόξενο.
Με αυτή την αγωγή και τρόπο ζωής, αρμόζοντας στον πνευματικό άνθρωπο,τον ΄΄ χαρίεντα άνθρωπο΄΄ ,κατά Μένανδρο,ασκούντες στην εντέλεια,σώμα,ψυχή και πνεύμα, οι Πυθαγόρειοι αποκτούσαν προσόντα σπάνια.
ΚΑΙ ΖΗΤΏ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΗΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΝΑ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΟΥΝ ΤΕΛΕΙΟ ΝΟΥ,ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΟΕΡΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΝΥΨΩΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΥΡΑΝΙΟΥΣ ΗΕΓΕΜΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΥΛΙΚΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΟΣΜΙΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΖΩΗ ΑΝΑΠΤΕΡΩΜΕΝΗ,
ΑΠΟ ΤΙΣ ΧΟΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ,
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΑΘΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΥΝΠΛΗΡΩΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΩΝ ΘΕΩΝ,
ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΕΓΑΛΟΠΝΟΗ,ΕΠΙΒΛΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ.
ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΝΟΙΚΕΣ ΚΑΙ Η ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΟΡΗΓΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΜΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΝΥΨΩΤΙΚΟ ΤΟΥΣ ΦΩΣ.
ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣ
Αναζητώντας απάντηση στο ΕΡΩΤΗΜΑ
Ποιο είναι το δίκαιο;
Ποιοι είναι οι νόμοι;
…και ολοκληρώνοντας την Νομοθεσία.
3. ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟ
η κορυφαία Πράξη του Ανθρώπου!
Γιατί η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου είναι η έλλειψη αυτογνωσίας;
Γιατί τοποθετείται στο κέντρο των Δελφών;
Στο κέντρο του ομφαλού τη Γης;
Στο κέντρο της Ελληνικής κοσμοθεώρησης;
Γιατί καμιά ανθρώπινη ζωή δεν έχει νόημα δεν έχει σκοπό δεν έχει περιεχόμενο χωρίς αυτή την πράξη.
Γιατί χωρίς την κατάθεση μιας τέτοιας πράξης,
ο άνθρωπος παραμένει ένα άδειο κέλυφος και ένας «περιπατών νεκρός»
που άσκοπα περιφέρεται στην Γη και την πληγώνει την τραυματίζει,
μία Ύβρις,
μέχρι να φθάσει στο Άδη συνοδευόμενος από τον ψυχοπομπό Ερμή
χωρίς καμιά εξαργυσώσιμη κατάθεση στην ζωή του.
Χωρίς το ένδυμα του Ηνίοχου χωρίς να ανεβεί στην Άμαξα κυβερνήτης του Εαυτού του σε αρμονία με τα 4 στοιχεία,
η ζωή του είναι ανύπαρκτη.
Δεν έζησε ποτέ. Δεν υπήρξε ποτέ!
Ήταν μια σκιά που διαλύεται στο πρώτο φως ενός λαμπερό Ήλιου
στην πρώτη ακτίνα του.
Μια ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να ξοδευτεί μόνο στην απόκτηση υλικών αγαθών και μάλιστα σε υπερβολή.
Δεν μπορεί να περάσει περιδιαβαίνοντας διαδρόμους και δωμάτια Λαβύρινθου αποστηθίζοντας ξερές γνώσεις χωρίς κατανόηση και συλλέγοντας πτυχία και ντοκτορά.
Δεν μπορεί να φύγει κοιτάζοντας τον Λαβύρινθο απ έξω και εξορκίζοντας τον κακό .
Δεν μπορεί ο Λαβύρινθος να εκτοπιστεί ούτε ο Μίνωας να παραγραφεί.
Αποτελεί την πρόκληση, την δοκιμασία με έπαθλο τα Φτερά του ανθρώπου.
Ο δρόμος μιας ανθρώπινης ζωής περνά μέσα από την Γνώση και όλες τις πλευρές της και αξιώνεται από την ένωση την σύνδεση τους.
Γιατί ο θεός τοποθετεί πρώτα αυτό τον νόμο ;
Γνώθι σαυτόν στο ναό του;
Γιατί πρώτα τον άνθρωπο κέντρο τον άνθρωπο και την γνώση
και όχι τον θεό
Όχι… τον ΕΑΥΤΟ του;
Γιατί δεν μιλάει για το «θεό»;
Γιατί ο Απόλλων στο ναό του δεν δοξάζει τον Θεό δεν περιαυτολογεί;
Γιατί τον ενδιαφέρει ο Άνθρωπος και αυτόν τοποθετεί πρώτο και στο κέντρο
του νησιού του.
Διότι ο θεός του Φωτός δεν θέλει να δημιουργήσει γιους Φαέθοντες.
Δεν θέλει να εγκλωβίσει τον άνθρωπο στην θεολαγνεία να τον κάψει.
Δεν θέλει να του φανερωθεί με αυτόν τον τρόπο να του συστηθεί θεός.
Επιθυμεί την Ελευθερία του ανθρώπου και κρατάει μια απόσταση ασφάλεια μαζί του
Δεν μένει μακριά του να τον αφήσει να παγώσει δεν πλησιάζει πολύ κοντά
να τον κάνει κάρβουνο.
Για να μπορέσει να αναπτυχθεί σωστά και να αρχίσει να ερευνά για τον Εαυτό του.
Η γνωριμία του ανθρώπου με τον εαυτό του είναι ένα μακρύ ταξίδι και δύσκολο …και Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες θα συναντήσει πολλούς
Όμως είναι και η κορυφαία πράξη του ανθρώπου .
Η ΝΙΚΗ ΤΟΥ!
Χωρίς αυτή δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχει λύτρωση.
Σε αυτή την διαδρομή ο άνθρωπος θα συναντήσει πολλά
και πολλούς θεούς θεές και τέρατα και φαντάσματα.
Και είναι αυτή η διαδρομή που τον κάνει “θεό” και η κατανόηση της
ακόμη και η προσπάθεια της.
Το δελφικό ρητό είναι η πεμπτουσία της ανθρώπινης ζωής
και περιλαμβάνει τα πάντα σε μία οδηγία “νόμο”.
Τα περικλείει.
Τα αγκαλιάζει στοργικά σοφά ενωτικά ενάρετα με μέτρον με αψογοσύνη με αγάπη.
Γιατί περικλείει την Αγάπη την δίνει με ασφάλεια χωρίς τυμπακοκρουσίες και νοσηρότητες. Την εξηγεί.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτόν τον αγαπάει τον κυβερνά
Ηνίοχος στην Άμαξα του, αγαπά και τον κόσμο
τον κατανοεί τον προστατεύει τον υπερασπίζεται τον διευρύνει τον ανανεώνει
και αποφεύγει να το στύβει σαν λεμόνι να το εξαντλεί.
Αποφεύγει να το καταστρέφει.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό του δεν μπορεί να γίνει δούλος κανενός δεν μπορεί να προσκυνάει κανένα αλλά δεν μπορεί να γίνει και αφέντης κύριος κανενός ούτε και να επιτρέψει σε κανένα να τον προσκυνήσει σαν θεό.
Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον εαυτό τον προσέχει τον γυμνάζει σέβεται το σώμα του που φιλοξενεί το πνεύμα του δεν νιώθει ενοχές γι αυτό δεν το τιμωρεί δεν το σκελετώνει και το αφήνει να γίνει μια μάζα κρεάτων και μόνο.
Μόνο ο άνθρωπος που έχει γνωρίσει τον εαυτό του μπορεί να αγαπήσει τον θεό να ενωθεί μαζί του μέσα από αυτή την διαδικασία αυτή την βασανιστική διαδρομή μιας αυτογνωστικής Οδύσσειας.
Γιατί έχει αγαπήσει και τον άνθρωπο
και έχει κατανοήσει σε όλος του το εύρος τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος
να προσπαθείς να γίνεις Άνθρωπος.
Πόσος κόπος πόσος αγώνας πόση μοναξιά πόσες παγίδες πόσες μάχες
αλλά και πόση Δόξα!
Η Δόξα του ΑΝΘΡΩΠΟΥ!
Το “γνώθι σαυτό”
Είναι η τρίτη κόρη της Θέμιδος
και η πιο σημαντική
Η πιο ανήθικη πράξη του ανθρώπου είναι η έλλειψη αυτογνωσίας.
Οι πολεμιστές της Λάϊον κάτω από τον αστερισμό του Ηνίοχου
και ενός δένδρου της συνείδησης μιας Αθηνάς με τα κλαδιά του Ερμή.
Ο Οδυσσέας, μυθικός βασιλιάς της Ιθάκης,είναι ο βασικός ήρωας στο επικό ποίημα του Ομήρου, Οδύσσεια, και επίσης διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στο άλλο έπος του Ομήρου, την Ιλιάδα. Είναι ευρέως γνωστός για την πονηριά και εφευρετικότητά του, και διάσημος για τα δέκα χρόνια που του πήρε η επιστροφή στο σπίτι του, μετά τον Τρωικό Πόλεμο όπως αλληγορικά του απέδωσε ο Όμηρος.
Ήταν γιος του Λαέρτη και της Αντίκλειας, σύζυγος της Πηνελόπης και πατέρας του Τηλεμάχου.
Το γενεαλογικό δέντρο του Οδυσσέα, ενός από τους καλύτερους υπαρχηγούς του Αγαμέμνονα και ήρωα που διακρίθηκε όσο λίγοι στην Ιλιάδα, παραμένει σκοτεινό και δυσνόητο. Ο πατέρας (ή πατριός) του Λαέρτη είναι ο Αρκέσιος, γιος του Κέφαλου (γνωστού ιδρυτή της Κεφαλλονιάς), και εγγονός του Αιόλου. Στην τραγωδία «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη ο μυθικός Σίσυφος αναφέρεται ως ο πατέρας του, ενώ πιστεύεται ότι απέκτησε και ένα γιο με την Κίρκη, τον Τηλέγονο.
Η Ιθάκη ήταν ένα από τα πολλά νησιά που περιλαμβάνονταν στο βασίλειο του Οδυσσέα, μεταξύ των Ιόνιων νήσων της Αρχαίας Ελλάδας. Το βασίλειό του φαίνεται πως είχε και ένα μικρό προπύργιο στην ηπειρωτική Ελλάδα, κοντά στον ποταμό Αχελώο. Τα ακριβή στοιχεία και όρια του βασιλείου δεν είναι γνωστά, καθώς οι πληροφορίες που παρέχει ο Όμηρος είναι ασαφείς.
Προέλευση του ονόματος "Οδυσσεύς"
Το όνομά Οδυσσέας έχει αρκετές εκδοχές: Ολυσσεύς, Ουλιξεύς, Ουλίξης, στα Λατινικά είναι γνωστός ως Ulysses ενώ στη Ρωμαϊκή μυθολογία έχει το όνομα Ulixes.
Το όνομα «Οδυσσεύς», που προέρχεται από το ρήμα «οδύσσομαι» (οργίζομαι, μισώ κάποιον) και σημαίνει εξοργισμένος, αλλά και ο μισούμενος από τους θεούς, αυτός που έδωσε αφορμές δυσαρέσκειας, πιστεύεται ότι του το έδωσε ο παππούς του (από την πλευρά της μητέρας του), ο Αυτόλυκος. Αυτή η εκδοχή στηρίζεται στο γεγονός ότι ο Οδυσσέας μισεί τους Θεούς και οι Θεοί μισούν τον Οδυσσέα.
Σύμφωνα με τον Όμηρο το όνομα σημαίνει «γιος της πέτρας», αλλά πιο πιθανό είναι να συγγενεύει ετυμολογικά με την λέξη «οδηγός». Μπορεί επίσης να σημαίνει «πόνος» με την έννοια «αυτός που προκαλεί και αισθάνεται πόνο». Ο Οδυσσέας εξάλλου αισθάνεται έναν διαρκή πόνο πνευματικό ή/και σωματικό - προκαλεί δηλαδή πόνο σε κάποιον άλλο και παράλληλα κάποιος άλλος σ΄αυτόν.
Στον Οδυσσέα αποδίδεται μερικές φορές και το πατρωνυμικό ουσιαστικό Λαερτιάδης, δηλαδή «γιος του Λαέρτη».
Ο γάμος με την Πηνελόπη
Δύο εκδοχές υπάρχουν για το γάμο του Οδυσσέα με την Πηνελόπη. Η πρώτη εκδοχή, που περιγράφει και ο Όμηρος, θέλει τον Οδυσσέα να νικά τους αντίζηλούς του σε αγώνα δρόμου που είχε προκηρύξει ο Ικάριος, πατέρας της Πηνελόπης. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Οδυσσέας για την βοήθεια που προσέφερε στον Τυνδάρεω στο γάμο της Ελένης, πήρε ως αντάλλαγμα την κόρη του αδερφού του, Ικαρίου.
Ο Τρωικός Πόλεμος
Όσον αφορά τη συμμετοχή του στον Τρωικό Πόλεμο, σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Οδυσσέας γνώριζε από χρησμό ότι θα επέστρεφε μετά από 20 χρόνια και γι' αυτό δεν ήθελε να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Για να απαλλαγεί από την επιστράτευση παρίστανε τον τρελό, η απάτη του όμως έγινε αντιληπτή και αποκαλύφθηκε από τον Παλαμήδη και έκτοτε ο Οδυσσέας αφιερώθηκε στην επιτυχία της εκστρατείας. Κατ' άλλους, ο αδερφός του Μενέλαου, Αγαμέμνων, επισκέφτηκε τον Οδυσσέα στην Ιθάκη και έπειτα από μεγάλο κόπο τον έπεισε να συμμετάσχει στην Τρωική εκστρατεία.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου
Ο Οδυσσέας ήταν από τους βασικούς Αχαιούς ήρωες στον Τρωικό Πόλεμο. Οι άλλοι ήταν ο «θεϊκός» Αχιλλέας, ο «αρχοντικός» Αγαμέμνων, ο Μενέλαος, ο σοφός Νέστωρ, ο Αίας ο Τελαμώνιος και ο Διομήδης.
Στην Ιλιάδα ο Οδυσσέας παρουσιάζεται από τον όμηρο ως ένας ανδρείος πολεμιστής, συνετός βασιλιάς και πολυμήχανος αρχηγός. Η άποψή του πάνω σε πολλά θέματα υιοθετείται από τους άλλους αρχηγούς καθώς όλοι τον σέβονταν. Εξάλλου η τριάδα Νέστωρ, Οδυσσέας και Ιδομενέας αναγνωρίζονταν ως οι πιο αξιόπιστοι σύμβουλοι. Κατά την διάρκεια του πολέμου ο Οδυσσέας αναδεικνύεται σε συμφιλιωτική και ενωτική δύναμη μεταξύ των Ελλήνων.
Η γενναιότητα και η πολεμική του ικανότητα εξυμνούνται πολλές φορές από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, πιο πολύ όμως στις νυχτερινές του εκστρατείες.
Ο Δούρειος Ίππος
Η πιο καταλυτική συνεισφορά του Οδυσσέα στο Τρωικό Πόλεμο όμως ήταν έμπνευση του Δούρειου Ίππου. Το ξύλινο αυτό κατασκεύασμα, δείγμα στρατηγικής ευφυίας, κατασκευάστηκε από τον Eπειό σύμφωνα με τις οδηγίες του Οδυσσέα. Όταν ολοκληρώθηκε, ο Οδυσσέας οδήγησε στο εσωτερικό του Ίππου δεκάδες Αχαιούς και περίμεναν καρτερικά τους «θριαμβευτές» Τρώες. Οι Τρώες, αφού πίστεψαν ότι οι Αχαιοί εγκατέλειψαν της ακτές της Τροίας και τους άφησαν ως δώρο τον Δούρειο Ίππο, τον οδήγησαν στο εσωτερικό της πόλης και άρχισαν ξέφρενα γλέντια. Με το πέσιμο της νύχτας όμως, οι κρυμμένοι στο εσωτερικό του Ίππου Αχαιοί, εξόρμησαν και κατάφεραν να καταλάβουν την απροστάτευτη πόλη σχετικά εύκολα. Αυτό σήμανε και το τέλος του Τρωικού Πολέμου.
Φυσικά, οι περιπέτειες του Οδυσσέα συνεχίζονται και περιμένουν από εμάς να τις αποκρυπτογραφήσουμε , για αυτό επιφυλασσόμαστε να ασχοληθούμε στο μέλλον με τον Οδυσσέα και το ταξίδι της επιστροφής του..Ό,τι και αν αυτό το ταξίδι σημαίνει..
Κέντρο Πληροφόρησης ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑ
Ο Ιωαννης Στοβαίος ήταν συγγραφέας ο οποίος έζησε τον 5ο αιώνα μ.Χ. Καταγόταν από τους Στόβους της Μακεδονίας (στην Παιονία). Το γνωστότερό του έργο είναι το "Ανθολόγιο", το οποίο αποτελείται από περισσότερα απο 500 αποσπάσματα έργων ποιητών, φιλοσόφων και ρητόρων. Η αξία του είναι αδιαμφισβήτητη καθώς χάρη σε αυτόν σώθηκαν αποσπάσματα χαμένων έργων. Ο συγγραφέας θέλοντας να αφήσει στο γιο του Σεπτίμιο μια παρακαταθήκη σοφίας, ώστε να βελτιώσει τα ελαττώματα του χαρακτήρα του, συγκέντρωσε στο έργο του αυτό το απόσταγμα της σοφίας 204 φιλοσόφων και ιστορικών.Το έργο εκτεινόταν σε τέσσερα βιβλία, αλλά δε σώζεται ολόκληρο και μάλιστα σε αυτό έχουν γίνει μεταγενεστέρως επεμβάσεις. Η πρώτη έκδοση έγινε το 1536 στη Βενετία.
Τελικα,αυτη η παρακαταθηκη σοφιας εμεινε σε ολη την ανθρωποτητα δινοντας σε ολους μας την δυνατοτητα να βελτιωσουμε τα ελλατωματα μας και να γινουμε περισσοτερο ανθρωποι μελετωντας τον τεραστιο πλουτο που μας αφησαν οι Ελληνες. (Η παραθεση θα γινει με προσθεση λιγων αποφθεγματων καθημερινα μεχρι την ολοκληρωση των.)
ΠΕΡΙ ΑΡΕΤΗΣ
Πυθαγορας "Να εχεις αγρυπνο τον νου σου,γιατι ο υπνος του μυαλου ειναι συγγενης του θανατου.","Προτιμησε να εισαι ισχυρος στην ψυχη παρα στο σωμα.","Κανε εργα μεγαλα χωρις να υποσχεσαι τα μεγαλα","Να προτιμας τα δυσκολα απ΄τα ευκολα για να σφυρηλατεις την αρετη σου.","Καθε παθος της ψυχης ειναι εχθρος μεγιστος για την σωτηρια της"
Σωκρατης "Δεν πρεπει να θεωρηται σπουδαιος ανθρωπος αυτος που εχει μεγαλη περιουσια αλλα αυτος που εχει ευγενικη και δυνατη ψυχη""Ουτε το καραβι πρεπει να εξαρταται απο μια αγκυρα ,ουτε η ζωη απο μια ελπιδα."
Μουσωνιος "Δεν ειναι δυνατον να ζησης ηθικα την μερα σου,αν δεν την θεωρησεις ως την τελευταια της ζωης σου."
Αντισθενης "Ουτε συμποσιο χωρις συνομιλια,ουτε πλουτος χωρις αρετη εχει ευχαριστηση."
Ισοκρατης "Δεν υπαρχει αποκτημα πιοσ σεβαστο και σιγουρο απο την αρετη"
Πλατων "Οσοι φιλοσοφουν σωστα μελετουν τον θανατο και το να πεθαινουν ειναι γι'αυτους καθε αλλο παρα φοβερο"."Ολο το χρυσαφι της γης δεν ειναι ισαξιο με την αρετη"
Ξενοφων "Οι αρετες αυξανονται με την μαθηση και την μελετη"
ΠΕΡΙ ΚΑΚΙΑΣ
Μενανδρος "Μισω τον πονηρο οταν πει σωστο λογο"
Αισχυλος "Ο Θεος τη διχονοια σπερνει στους θνητους οταν θελησει σπιτι ν'αφανισει"
Σοφοκλης "Μες τους και ενας σοφος χανεται."
Φιλημον "Ποσο γενικα ειναι κακη η φυση του ανθρωπου.Διαφορετικα δεν θα ειχε αναγκη απο νομο.Νομιζεις πως ο ανθρωπος διαφερει απο τα αλλα θηρια?Μοναχα στο σχημα.Ορθιος ειναι αυτος και τα αλλα μπουσουλανε.."
Μουσωνιος "Τι κατηγορουμε τους τυραννους αφου απο καιρο εχουμε γινει χειροτεροι τους?Εχουμε τις ιδιες διαθεσεις αλλα οχι τις ιδιες τυχες.."
Θεοκριτος "Μερικοι προσπαθουν να καλυψουν την κακια τους με διαφορα ονοματα,ονομαζουν απλοτητα τον να εμπαιζουν τους αλλους και την φιλαργυρια την λενε προνοητικοτητα."
Διων "Οι αγαθοι δουλοι ειναι ελευθεροι,ενω οι κακοι ελευθεροι ειναι δουλοι των επιθυμιων τους."
Ιαμβλιχος "Εξισου επικινδυνο ειναι να δωσεις μαχαιρι σε τρελλο και δυναμη στον κακο."
Αναχαρσις "Οταν ρωτηθηκε τι ειναι εχθρικο προς τους ανθρωπους απαντησε:ο εαυτος τους.."
Σωκρατης "Ειναι το ιδιο να αραζεις ενα σκαφος σε αδυνατη αγκυρα και μια ελπιδα σε φαυλη πεποιθηση.
Αισχινης "Να μισηται διπλα πρεπει ο κακος που υποκρινεται με γνωρισματα αγαθων."
ΠΕΡΙ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ
Αισχυλος "Σοφος ειναι οποιος ξερει χρησιμα και οχι πολλα","Και ο πιο σοφος απ'το σοφο λαθευει καποτε."
Ευριπιδης "Το μυαλο και η φρονηση οταν υπαρχουν ειναι καλυτερα απο ατσαλωμενο μπρατσο","Οποιος την ιδια την φυση του τιθασσευει,αυτος ειναι σοφος και ξερει τι συμφερει."
"Του αντρα η δυναμη και οχαρακτηρας στον λογο φαινεται","Μυαλο που δεν ταιριαζει στα χρονια του ανθρωπου παντα μισος φερνει","Ο,τι δεν ειναι ασκοπο καπου ειναι χρησιμο.","Η μαθηση ειναι αχρηστη χωρις σκεψη και κριση".
Βιαντας "Παρε αποφασεις αργα αλλα εκτελεσε τες γρηγορα."
Ισοκρατης "Η δυναμη με φρονηση ωφελει,αλλα χωρις αυτην καταστρεφει.","Οταν στοχαζεσαι λαβε γνωση των περελθοντων για τα μελλοντα."."Οταν προκειται να ζητησεις συμβουλη απο καποιον πρωτα ελενξε πως διαχειριστηκε τα δικα του θεματα.Αν για τα δικα του επραξε κακα δεν θα στοχαστει καλα για τα ξενα."
Σωταδης "Η λυπη φευγει μακρυα σοφος αν εισαι",Το καλο μιμησου να σαι αριστος ανδρας",Να στεκεις μακρυα απο οσους νου δεν εχουν."
Αριστοτελης "Η ευδαιμονια δενανηκει σε αυτους που εχουν τα πολλα,αλλα σ'αυτους που εχουν τακτοποιημενο τον ψυχικο τους κοσμο"
Ηρακλειτος "Δεν ειναι καλο να γινονται ολα οσα επιθυμουν οι ανθρωποι."
Σωκρατης "Ο φρονιμος,οπως στην οδοιπορεια,δεν συσσωρευει στη τα ακριβα εφοδια,αλλα τα αναγκαια."
ΠΕΡΙ ΑΚΟΛΑΣΙΑΣ
Διογενης "Οπως σε σπιτια που εχουν πολλα φαγητα βρισκονται ποντικια,ετσι και τα σωματα που δεχονται πολυ τροφη και ηδονη σεξουαλικη προσελκυουν ισαριθμες αρρωστιες.","Σε εναν νεο που καλλωπιζοταν περισσια ειπε:Ως προς τον ανδρισμο απετυχες,ως προς την θυληκοτητα αδικεις το γυναικειο φυλο.."
Σολων "Απεφυγε τις ηδονες που υστερα φερνουν λυπη"
Κλεανθης "Οποιος ανεχεται να επιθυμει κατι αισχρο οταν βρει ευκαιρια θα το πραξει"
Αναξανδριδης "Ποτε μην κανεις τον εαυτο σου δουλο της ηδονης.Τουτο ειναι συνηθεια λαγνης γυναικας και οχι ελευθερου ανδρος."
Πλουταρχος "Η ηδονη φθειρει τα σωματα νερουλιαζοντας τα με τις τρυφηλοτητες και η συνεχεια τους κανει να χανουν το νευρο χαλαρωνοντας την δυναμη τους.Απο αλα αυτα προκυπτει η νοσηροτητα,η κουραση στην εργασια και το προωρο γηρας.","Ενα ολοι ζητουν απο τους Θεους την υγεια,στην ζωη τους πραττουν τα αντιθετα για αυτη.."
Πυθαγορας "Ειναι πιο απεχθες να εισαι υποδουλος των παθων σου παρα σε τυραννο.","Κανεις δεν ειναι ελευθερος αν δεν επιβαλλεται στον εαυτο του.."
Πλατων "Ειναι δυσκολο να βρεις στους ακολαστους ηθικη ηδονη και στους αρρωστους υγιεινη ηδονη."
Επικτητος "Οποιος υπερβαλλει το μετρο,τα πιο ευχαριστα καταντουν για αυτον δυσαρεστα.","Οι ανθρωποι χαιρονται να βρισκουν για τα σφαλματα τους δικαιολογιες.."
maronas480.blogspot.gr
Για αιώνες οι αρχαιολόγοι συζητούσαν πώς ο Αρχιμήδης, ο μεγαλύτερος εφευρέτης της αρχαιότητας, κατάφερε να συγκεντρώσει την ηλιακή ενέργεια για ...
να καταστρέψει το ρωμαϊκό στόλο που απειλούσε τις Συρακούσες το 212 π.Χ. Ιστορικοί είχαν υποστηρίξει ότι ουδείς είχε τότε αρκετές γνώσεις οπτικής για να το επιτύχει. Αλλά μια μελέτη που δημοσιεύτηκε έδειξε ότι ορισμένοι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν τόσο προχωρημένες γνώσεις οπτικής ώστε ενδέχεται να είχαν κατασκευάσει τηλεσκόπια και τα «κάτοπτρα πυρπόλησης» ήταν εντός των δυνατοτήτων τους.
Στο βιβλίο του με τίτλο «Ο Κρυστάλλινος Ήλιος», ο Ρόμπερτ Τεμπλ, καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας της Επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Λούισβιλ στο Κεντάκυ, έκανε αναφορά πως η έρευνα του έδειξε ότι οΑρχιμήδης ήταν τελικά ο πατέρας των σύγχρονων όπλων ακτίνων λέιζερ, όπως οι τηλεκατευθυνόμενες βόμβες και πύραυλοι. Ο καθηγητής της Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Πωλ Γιούαρτ, ειδικός στην Οπτική, είχε υποστηρίξει ότι ο Αρχιμήδης δεν θα μπορούσε να κάνει τα κάτοπτρα αρκετά επίπεδα με την τεχνολογία που υπήρχε στην εποχή του.
Ωστόσο οι έφοροι του Βρετανικού Μουσείου διαπίστωσαν πρόσφατα ότι ένα κομμάτι γυαλιού, το οποίο είχαν ξεθάψει στην τοποθεσία της αρχαίας Ασσυριακής πόλης Καλχού και είχαν αρχικά νομίσει πως επρόκειτο για στολίδι, ήταν τελικά ένας λεπτοδουλεμένος φακός που χρησίμευε πιθανότατα για διόρθωση της όρασης. Είχε κατασκευαστεί γύρω στο 800 π.Χ., περίπου 600 χρόνια πριν από τη γέννηση του Αρχιμήδη.
‘Tα Νέαhttp://mistikiellada.blogspot.gr
http://periergaa.blogspot.com
Μέσα στo πλαίσιo των Φιλοσοφικών Πολεμικών Τεχνών και σε σχέση με την Αρχαία Ελλάδα, το Σπαρτιάτικο πολεμικό Πνεύμα αποτελεί ένα πρότυπο που αξίζει να μελετήσει κανείς πολύ διεξοδικά για να βγάλει ένα φιλοσοφικό απόσταγμα. Το πρώτο που πρέπει να αναφερθεί, είναι ότι όλος ο Σπαρτιατικός Πολιτισμός στηρίχθηκε στους νόμους του Λυκούργου.
Ο Σπαρτιάτης πολεμιστής ήταν αποτέλεσμα της εφαρμογής των νόμων του Λυκούργου σε καθημερινή βάση.
Το μοναδικό μέλημα του Σπαρτιάτη πολεμιστή ήταν το πώς να εκφράσει με τον πιο σωστό τρόπο την «Σπαρτιάτικη Αρετή». Ένας τρόπος ζωής που ξεπερνά κατά πολύ τα μικροαστικά σημερινά ιδανικά και οδηγεί τον Άνθρωπο στο να ελέγχει τον εαυτό του και να ξεπερνά κατά πολύ τα φαινομενικά του όρια, καλλιεργώντας έναν Ηρωικό τρόπο ζωής.
Η εκπαίδευση άρχιζε από την παιδική ηλικία και αφορούσε τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια. Ο στόχος ήταν τα κορίτσια να γίνουν «καλές μητέρες πολεμιστών» και τα αγόρια να γίνουν «αήττητοι πολεμιστές». Σε ηλικία 7 ετών αναλάμβανε την εκπαίδευση των παιδιών το κράτος και ειδικοί παιδαγωγοί (Παιδοτρίβες) καλλιεργούσαν στο νεαρό Σπαρτιάτη πρώτα ένα Ηρωικό πνεύμα, μια ενάρετη ψυχή που είχε ως αποτέλεσμα ένα δυνατό και υγιές σώμα που θα μπορούσε να αντεπεξέλθει σε οποιαδήποτε δυσκολία.
Η τέχνη, η μουσική, τα παιχνίδια και οι εργασίες ομαδικού χαρακτήρα, οι πολεμικοί χοροί και η επιβίωση στην άγρια φύση χωρίς καμιά βοήθεια, σφυρηλατούσαν ένα χαρακτήρα με κύρια χαρακτηριστικά την Ανδρεία και την Αυτοθυσία.
Οι αγώνες δρόμου, τα άλματα, οι αγώνες πάλης, το ρίξιμο του ακοντίου και του δίσκου συμπλήρωναν την εκπαίδευση του νέου, έτσι ώστε να γεννηθεί ένας πραγματικός πολεμιστής τόσο στο Πνεύμα όσο και στο Σώμα.
Αποτελέσματα αυτής της διαπαιδαγώγησης ήταν μια βαθιά αγάπη στην πατρίδα σε τέτοιο σημείο που ο Σπαρτιάτης πολεμιστής δεν δίσταζε να προσφέρει τη ζωή του για την υπεράσπισή της. Το θάρρος, η αυτοθυσία, η ανδρεία, η δύναμη, η ταπεινότητα, η τόλμη, ο σεβασμός στους θεούς ήταν φυσικά αποτελέσματα της σπαρτιάτικης εκπαίδευσης.
Η αρχαία Ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από ηρωικές πράξεις των Σπαρτιατών με αποκορύφωμα τις Θερμοπύλες, όπου 300 Σπαρτιάτες με τον Βασιλιά τους τον Λεωνίδα έδωσαν στην Ανθρωπότητα ένα πρότυπο Πολεμιστή με Φιλοσοφική στάση Ζωής και Θανάτου.
Για το Σπαρτιάτη Πολεμιστή, η εκτέλεση του καθήκοντος, ο σεβασμός στον εχθρό, η μάχη με τιμή και αξιοπρέπεια, ο πόλεμος χωρίς πάθος, φόβο και βία, να αφιέρωση της νίκης στο Θεό, η ανδρεία, η τόλμη, η αυτοθυσία αποτελούσαν μέσα για την εκπλήρωση και ενσάρκωση του σπαρτιατικού ιδεώδους.
Ένα σπαρτιατικό ιδεώδες που μπορεί να εκφραστεί με πολύ λίγα λόγια, σαν αυτά που έμειναν αναλλοίωτα μετά από χιλιάδες χρόνια.
Όταν οι Πέρσες ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες να τους παραδώσουν τα όπλα τους αυτοί απάντησαν :
ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ
Όταν η μάνα αποχαιρετούσε το παιδί της που πήγαινε για πόλεμο του έλεγε:
Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ
Απόσπασμα από την διαταγή που είχε δώσει στους άνδρες της μεραρχίας του, ο Διοικητής Υποστράτηγος Χαρ. Κατσιμήτρος. Η διαταγή λέει με λίγα λόγια ότι έλεγαν και οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους όταν πήγαιναν στον πόλεμο ... Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ
http://anihneftes.forumotion.com/t200-topic
http://ellinonpaligenesia.blogspot.gr
«Η αρχή όλων των πραγμάτων είναι η μονάδα γεννημένη από την μονάδα. Η απροσδιόριστη δυάδα αποτελεί το υλικό υπόστρωμα για την μονάδα που είναι η αιτία. Από την μονάδα και την απροσδιόριστη δυάδα παράγονται οι αριθμοί. Από τους αριθμούς τα σημεία, από τα σημεία οι γραμμές, από τις γραμμές τα επίπεδα, από τα επίπεδα τα στερεά, από τα στερεά σχήματα παράγονται τα αισθητά σώματα. Τα στοιχεία των σωμάτων είναι τέσσαρα: η φωτιά, το νερό, η γή και ο αέρας. Αυτά τα στοιχεία εναλλάσσονται και το ένα μετατρέπεται σε άλλο πλήρως, και συνδυάζονται για να παράγουν ένα σύμπαν έμψυχο, με σκέψη, σφαιρικό, με τη γη στο κέντρο του. Η γη καθαυτή είναι επίσης σφαιρική και κατοικείται ολόγυρα στην επιφάνειά της. Υπάρχουν δύο αντίποδες και το δικό μας «κάτω» είναι για τον άλλο αντίποδα το «άνω»». (Διασώζεται στον Διογένη Λαέρτιο, VIII 25)
«Το ανώτατο στρώμα του αέρα είναι πάντα σε κίνηση, είναι αγνό, καθαρό και υγιεινό, και όλα όσα υπάρχουν μέσα σε αυτό το στρώμα είναι αθάνατα και, κατά συνέπεια, έχουν θεϊκή φύση. Ο ήλιος, η σελήνη και τα άλλα αστέρια είναι θεοί, γιατί σ’ αυτά υπάρχει υπεροχή της θερμότητας και η θερμότητα είναι πηγή ζωής… Οι Θεοί και οι άνθρωποι έχουν συγγένεια μεταξύ τους, καθότι και ο άνθρωπος μετέχει στην θερμότητα για τον λόγο αυτό ο Θεός προνοεί για τον άνθρωπο. Η Ειμαρμένη δε είναι η αιτία αυτής της διατάξεως, τόσο όσον αφορά στο όλον όσο και στα τμήματά του». (Διογένης Λαέρτιος, VIII 26-27)
«Η ψυχή διακρίνεται από την έννοια της ζωής. Η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή είναι αθάνατο εκείνο από το οποίο έχει αποσπασθεί (ο αιθέρας)». (Διογένης Λαέρτιος, VIII 28)
«Η ψυχή του ανθρώπου αποτελείται από τρία τμήματα, την αντίληψη, το λογικό και το θυμικό. Η αντίληψη και το θυμικό υπάρχουν και στα άλλα ζώα, αλλά το λογικό υπάρχει μόνο στον άνθρωπο». (Διογένης Λαέρτιος, VIII 30)
«Η ψυχή αντλεί τροφή από το αίμα, οι ιδιότητες της ψυχής είναι άνεμοι, γιατί και αυτοί, όπως και η ψυχή, είναι αόρατοι, όπως ακριβώς και ο αιθέρας είναι αόρατος… Όταν η ψυχή ρίχνεται προς την γη περιπλανάται στον αέρα, όμοια με το σώμα. Ο Ερμής είναι ο οδηγός των ψυχών… Αυτός είναι που φέρνει πίσω τις ψυχές από τα σώματα διαμέσου της ξηράς και της θάλασσας. Και οι καθαρές ψυχές φέρονται από τον Ερμή προς την ανώτατη περιοχή, αλλά οι μη καθαρές ψυχές δεν έχουν την άδεια να πλησιάζουν τις καθαρές ή η μία να πλησιάζει την άλλη, αλλά είναι δεμένες από τις Ερινύες με δεσμά άθραυστα. Όλος ο αέρας είναι γεμάτος από ψυχές που ονομάζονται πνεύματα ή ήρωες. Αυτές είναι που στέλνουν στους ανθρώπους όνειρα και σημάδια για το μέλλον… Και σ’ αυτές τις ψυχές αναφέρονται οι καθαρμοί, ο εξιλασμός, η θέωση, οι οιωνοί και τα παρόμοια». (Διογένης Λαέρτιος, VIII 31-32) Αλέξανδρος Πολυΐστωρ: «ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΑ ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΑ»
Στην προμετωπίδα του ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς, ανεγράφοντο εκατέρωθεν του ιερού γράμματος Ε τα δύο περίφημα Δελφικά παραγγέλματα του Χείλωνα του Λακεδαιμόνιου, γνώθι σ’ αυτόν και μηδέν άγαν.
Τα Δελφικά παραγγέλματα 147 συνολικά ήταν σύντομες ρήσεις προερχόμενες από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, χαραγμένα σε διάφορα σημεία στο ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.
Σκοπός τους ήταν να εμπνεύσουν και να καθοδηγήσουν τον άνθρωπο, ώστε να πορευθεί στη ζωή του με ηθική – εντιμότητα και στις λίγες λέξεις τους είχαν συμπυκνώσει όλες τις αρετές και ευγενή αισθήματα.
Το μηδέν άγαν (τίποτα καθ’ υπερβολή) αποδίδει την κυριαρχούσα φιλοσοφία του Σπαρτιατικού πολιτισμού, η οποία πολλές φορές παραβλέπεται, ή τουλάχιστον δεν έχει αναλυθεί όσο οι αντίστοιχες πολεμικές αρετές.
Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Σπαρτιατικός πολιτισμός περιόριζε ή σε ορισμένες περιπτώσεις απαγόρευε επί παραδείγματι την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, την πολυφαγία, την αχαλίνωτη ερωτοτροπία κ.λ.π. Μέχρι το τέλος του πέμπτου αιώνα π.Χ., οι Σπαρτιάτες ήταν διαβόητοι για την λιτή διακόσμηση στα ρούχα και σπίτια τους. Εν τω μεταξύ η προτίμησή τους για τη μεστή, σαφή έκφραση και όχι την φλύαρη ευγλωττία, είχε προσδώσει πραγματική λατρεία στη περίφημη “Λακωνική έκφραση”. Η Σπαρτιατική περιφρόνηση στην υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ ήταν διαβόητη μέχρι του σημείου να αποδώσουν την παράνοια του βασιλέα Κλεομένη I σε αυτήν. Όσον αφορά στην πολυφαγία ο Ξενοφών αναφέρει ότι οι νέοι της «αγωγής» λάμβαναν μικρές μερίδες, ενώ οι άνδρες στα συσσίτια ακολουθούσαν περιορισμένη διατροφή.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ακόμα και οι ερωτικές σχέσεις ήσαν περιορισμένες στη Σπάρτη, με αποτέλεσμα οι νεόνυμφοι να αναγκάζονται να καταφεύγουν σε διάφορα τεχνάσματα προκειμένου να συνευρεθούν.
Οι περισσότεροι αρχαίοι σχολιαστές επαινούν την αρχαία Σπάρτη, καθότι στον πολιτισμό της κυριαρχούσε η φιλοσοφία του «αρκετό είναι το λίγο». Ο Ξενοφών ισχυρίζεται ότι οι λιτές μερίδες της «αγωγής» βοηθούσαν τους νέους να αναπτυχθούν και να αποκτήσουν ύψος, ενώ η συντηρητική διατροφή των «συσσιτίων» διατηρούσε το σωματότυπό τους, προλαμβάνοντας την παχυσαρκία.
Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι τα Σπαρτιατικά γαμήλια έθιμα βοηθούσαν να διατηρηθεί η αγάπη μεταξύ των νέων ζευγαριών, ενώ ο περιορισμός του αχαλίνωτου έρωτα διατηρούσε αμείωτο το ερωτικό ενδιαφέρον με αποτέλεσμα η Σπαρτιατική σεμνοτυφία να θεωρείται από τους φιλοσόφους αξιοθαύμαστη. Τα οφέλη της διδασκαλίας στα παιδιά περί της «αξίας της σιωπής» εγκωμιάστηκε ιδιαίτερα από τον Πλάτωνα και άλλους φιλοσόφους και ανέδειξε την «Λακωνική ομιλία».
Αντιθέτως οι σύγχρονοι σχολιαστές επικεντρώνουν τον σχολιασμό τους στην σκληρότητα της Σπαρτιατικής κοινωνίας. Η Σπάρτη συγκρίνεται συχνά με ολοκληρωτικές κοινωνίες στις οποίες η ελευθερία θυσιάζεται για τη συμμόρφωση και το κράτος είναι πανταχού παρόν. Δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στον αποχωρισμό των παιδιών από τους γονείς τους………..ως νέοι άνδρες περιορίζονται στους στρατώνες αντί να ζουν με τις συζύγους τους……….ως ενήλικες δεν έχουν την δυνατότητα επιλογής του επαγγέλματος………..και ως στρατιώτες προτιμούν να πεθάνουν παρά να υποχωρήσουν όταν βρεθούν σε δύσκολη θέση κατά τη διάρκεια της μάχης
Ωστόσο η νουθεσία του Χίλωνα στοχεύει τόσο στην υπερβολική σκληρότητα, βαρβαρότητα, ακαμψία, το μίσος και τη βία όσο και στην υπερβολική πολυτέλεια, το φαγητό ή το σεξ!……….το «τίποτα καθ’ υπερβολή» σημαίνει ακριβώς αυτό. Η Σπάρτη δεν ήταν κάποιο θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο απαγορευόταν η ευχαρίστηση, η μουσική ο χορός και ο αθλητισμός. Αντιθέτως οι Σπαρτιάτες έδιναν την ίδια σημασία – αξία στη μουσική και τον χορό όσο έδιναν και στο πεδίο της μάχης.
Ακόμα και ο ίδιος ο πόλεμος δεν λατρευόταν, αλλά εθεωρείτο επικίνδυνο πάθος – όπως ακριβώς η βουλιμία και ο πόθος – πάθη τα οποία έπρεπε να ελέγχονται και αυτή η στάση συμβολίζεται σε ναό στον οποίο ο Άρης ήταν αλυσοδεμένος. Οι Σπαρτιάτες φοβόντουσαν έναν «θεό του πολέμου ασύδοτο» το ίδιο – αν όχι περισσότερο – από ό, τι φοβόντουσαν μια «ασύδοτη Αφροδίτη». Εξάλλου τα πρώτα δείγματα λατρείας της θεάς Αφροδίτης εντοπίσθηκαν στην Λακεδαίμονα (Κύθηρα) και σύμφωνα με ορισμένες πηγές οι Σπαρτιάτες την παραμονή της μάχης θυσίαζαν στον θεό Έρωτα και όχι στον Άρη.
Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η Σπαρτιατική κοινωνία δεν ήταν ζοφερή είναι το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε ναό αφιερωμένο στο γέλιο και την ευτυχία. Εξ όσων γνωρίζουμε καμία άλλη αρχαία πόλη – δεν μοιραζόταν αυτήν την ανοιχτή και σαφή λατρεία της ευτυχίας. Το γεγονός ότι η Σπάρτη είχε επίσης ναό αφιερωμένο στο φόβο αποτελεί λάθος να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Σπαρτιάτες “λάτρευαν” το φόβο, για τον απλούστατο λόγο ότι οι ναοί αφιερώνοντο σε όλες τις υπερφυσικές δυνάμεις τις οποίες οι θνητοί έπρεπε να σέβονται. Οι Σπαρτιάτες γνώριζαν ότι ο φόβος ήταν ισχυρός και μπορούσε να «πάρει τον έλεγχο ακόμη και της πιο γενναίας καρδιάς», ως εκ τούτου ήταν μια δύναμη υπολογίσιμη και σεβαστή το ίδιο όπως ο θάνατος. Η σημασία ύπαρξης ναού του γέλιου δείχνει ότι οι Σπαρτιάτες, όντας αποστασιοποιημένοι από την ελαφριά πλευρά της ζωής, την διασκέδαση και το χιούμορ, αναγνώριζαν τη δύναμη του γέλιου ισάξια με εκείνη του φόβου. Αντίθετα από οποιαδήποτε άλλη γνωστή αρχαία κοινωνία, αυτό τοποθετεί τις απολαβές της ζωής στο ίδιο επίπεδο με τις αναμφισβήτητα σκοτεινές δυνάμεις του θανάτου και φόβου.
Helena’s Schrader Sparta Reconsidered
Αναφορές περί της γεννήσεως του Μεγάλου Αλεξάνδρου, καταγράφονται στο βιβλίο του «Ζει ο Αλέξανδρος;»
Αναλυτικότερα, επισημαίνουμε:
«Το 356 π.Χ. στις έξι του Εκατομβαιώνα, πρώτου μήνα του αττικού χρόνου – που οι Μακεδόνες τον έλεγαν Λώο -, γεννήθηκε στην Πέλλα, την αρχαία πρωτεύουσα της Μακεδονίας, ο Αλέξανδρος. Γ΄… ο Αλέξανδρος ο Μέγας, που έμελλε να γίνει η συναρπαστικότερη φυσιογνωμία της παγκόσμιας Ιστορίας.
Μυστήριο, η αχλύ του μύθου και θεών επιφάνειες περιβάλλουν την στιγμή της γέννησης των μεγάλων θεμελιωτών πολιτισμών και θρησκειών.
Η γέννηση του Αλέξανδρου, του πιο χαρακτηριστικού ίσως κράματος ανθρώπινου και θεϊκού μεγαλείου, τυλίγεται κυριολεκτικά μέσα στα πέπλα θαυμαστών φαινομένων που αναδίδουν μιαν εξαιρετικά γοητευτική οσμή. Ο ίδιος, άλλωστε, ο Αλέξανδρος – κατά τον Πλούταρχο – «ανέδιδε ευωδίαν», κι έτσι μυρωμένοι είναι οι μύθοι και οι θρύλοι, που συνοδεύουν τη γέννησή του.
« Όταν γεννήθηκε ο Αλέξανδρος
σημάδια τρανά φανερωθήκαν.
Οι αετοί και τ’ άλογα αναρριγήσαν,
η Άρτεμις στον τοκετό ξεχάστηκε
και κάηκε ο ναός της,
καθώς τον ουρανό έσχιζε
η θεϊκή αστραπή του Δία».
Είναι νύχτα της 22ας προς την 23η Ιουλίου του 356 π.Χ.
Η Ολυμπιάδα, βασίλισσα της Μακεδονίας, κόρη του βασιλιά των Μολοσσών Νεοπτόλεμου, φέρνει στον κόσμο μέσα στο ανάκτορο της Πέλλας τον διάδοχο του θρόνου, Αλέξανδρο.
Την ίδια εκείνη νύχτα πυρπολήθηκε, από τον Ηρόστρατο, ο ναός της Αρτέμιδας – προστάτιδας του τοκετού – στην Έφεσο.
Ο Φίλιππος Β΄, βασιλιάς της Μακεδονίας, γιος του Αμύντα, πληροφορείται την γέννησή του γιου του, ταυτόχρονα με την είδηση της νίκης των στρατευμάτων του στην Ιλλυρία και των αλόγων του στην Ολυμπία.
Και την ίδια εκείνη νύχτα, δύο βασιλικοί αετοί πέταξαν απ’ τον Όλυμπο κι ήρθαν και στάθηκαν στην στέγη του ανακτόρου της Πέλλας.
Μύθοι, θρύλοι, δοξασίες και υπερφυσικά φαινόμενα συντροφεύουν από τότε την ζωή και το έργο του μεγάλου Μακεδόνα.
Έτσι, εκείνη τη νύχτα που ήρθε στον κόσμο ο Αλέξανδρος, γεννήθηκε μαζί του ένα συναρπαστικό, επικό παραμύθι, που ως τις μέρες μας συνεχίζει να γοητεύει τις ψυχές των ανθρώπων.
Ένα παραμύθι, που γίνεται ακόμη πιο σαγηνευτικό, όταν ανακαλύπτει κανείς ότι είναι πέρα για πέρα αληθινό»!..
ΟΛΥΜΠΙΑ
©ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ/visaltis.blogspot
Η λέξη "πυραμίς" προκύπτει από τις λέξεις "πῦρ" (=φωτιά) + "ἀμίς" (=δοχείο). (Για την ακρίβεια, ήταν το ουροδοχείο, αλλά κατέληξε να σημαίνει γενικά το δοχείο).
Με την λέξη "πῦρ" ωστόσο, δεν υποδηλώνεται μόνο η φωτιά αλλά και η "ενέργεια".
Άλλωστε και ο Ηράκλειτος, αναφερόμενος στο "πῦρ" ως κοσμογονική αρχή , ένα είδος ενέργειας εννοούσε και όχι την φωτιά όπως την ξέρουμε...
Η ετυμολογία λοιπόν της λέξεως μας δείχνει πως η πυραμίδα είναι "αυτό που δέχεται την ενέργεια". Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένας "πυκνωτής" της Γης; Ίσως...
etymonellhnikhsglossis.blogspot.gr
Γαλάξια. Τα λεγόμενα «Γαλάξια» εωρτάζονταν στην Αθήνα, σε δυστυχώς άγνωστη σήμερα ημέρα (του Ελαφηβολιώνος πάντως μήνα σύμφωνα με την άποψη του L. Deubner), προς τιμή της Θεάς Ρέας. Στη Θεά Μητέρα προσφερόταν σπονδή «γαλαξίας», πολτώδους μείγματος δηλαδή κριθάλευρου βρασμένου σε γάλα. Οι έφηβοι της αφιέρωναν χρυσές φιάλες και αντάλασσαν μεταξύ τους γλυκίσματα παρασκευασμένα με μέλι και γάλα. «Γαλάξια» εωρτάζονταν και προς τιμήν του Απόλλωνος «Γαλαξίου», στο περίφημο Ισμήνιο Ιερό των Θηβών (με ιδιαίτερη πομπή στη διάρκεια των εκεί «Δαφνηφορίων» βλ.λ.), στο Γαλάξιον της Βοιωτίας και στη Δήλο (όπου και ο ομώνυμος μήνας «Γαλαξιών» ταυτόχρονος του αθηναϊκού «Ελαφηβολιώνος»).
Διαβατήρια. Ειδικές θυσίες των Δωριέων, κατά κανόνα στο Θεό Δία «Αγήτορα», που η ευοίωνη ή όχι τέλεσή τους απεφάσιζε αν ο στρατός θα διέβαινε ή όχι τα σύνορα της «πατρίδος γής» για εκστρατεία. Πρωθιερείς των θυσιών αυτών ήσαν στη Σπάρτη οι Ηρακλείδες βασιλείς, που σε θετική έκβαση των θυσιών συναπεκόμιζαν με τελετουργικό τρόπο φωτιά από τον βωμό με τη βοήθεια ειδικού ιερέως, του λεγόμενου «Πυρφόρου», την οποία φωτιά ώφειλαν να μεταφέρουν τουλάχιστον έως τα σύνορα της πόλης και να θυσιάσουν εκεί ξανά στο Δία και την Αθηνά. Αν οι θυσίες αποδεικνύονταν ευοίωνες, ακολουθούσε μεταφορά της επιβώμιας φλόγας, μπροστά από όλο το στράτευμα και δίπλα στο «δόκανο» (δηλ. στο ιερό λάβαρο των Σπαρτιατών που ήταν ένα ξύλινο ανεικονικό άγαλμα των Διοσκούρων), μέχρι τα σύνορα των εχθρών.
Έρμαια, Ερμαία. Αγωνιστικές εορτές σε σειρά ελληνικές πόλεις (Σπάρτη, Αθήνα, Πελλήνη Αχαϊας, Φενεός, Κυλλήνη, Δήλος, Αρκαδικές πόλεις, Τανάγρα κ.α.), με γυμνικούς αγώνες και λαμπαδηφορίες παίδων κι εφήβων, προς τιμή του Θεού Ερμού «Αγωνίου» ή «Εναγωνίου», προστάτη των παλαιστρών και των Γυμνασίων. Στη Σαλαμίνα περιελάμβαναν μόνο ένα αγώνισμα, το «Στάδιον», ενώ στην Αθήνα είχαν ως κύριο αγώνισμα τον δρόμο λαμπαδηφόρων. Στην Τανάγρα είχαν ως κύριο αγώνισμα την αρματοδρομία. Οι Ταναγραίοι ξεκινούσαν τα «Έρμαια» με μεγάλη πομπή που είχε επικεφαλής τον πιο όμορφο νέο της πόλης με ένα κριάρι στους ώμους («Κριοφόρος») προς τιμή του Θεού που η τοπική παράδοση ήθελε να έχει σώσει την Τανάγρα από επιδημία μετά από Επιφάνειά του και καθάρσια κριοφορία (Θεός Σωτήρ).
Ιολάεια. Λαμπροί εορτασμοί στη Σικελία, ιδίως στην πόλη Αργύριον, με θυσίες και γυμνικούς και ιππικούς αγώνες προς τιμή του «συμβώμου» του Ηρακλέους ήρωα Ιολάου, με βραβείο για τους νικητές χάλκινους τρίποδες και στεφάνια από μυρτιά. «Ιαολάεια» εωρτάζονταν επίσης και στην πόλη των Θηβών προς τιμή επίσης του Ιολάου, που εκεί ετιμάτο αυτεξούσια ως τοπικός ήρωας. Από τη Θήβα, τα «Ιολάεια» διαδόθηκαν αργότερα στον βοιωτικό Ορχομενό, την Αθήνα και αλλού (η επιγραφή - ημερολόγιο θυσιών που ανευρέθηκε στη θέση Κουκουνάρι της πεδιάδας του Μαραθώνος, αναφέρει και τελετές υπέρ του Ιολάου στη γνωστή Τετράπολι της περιοχής).
Πτώα, Πτώϊα. Εορτασμοί ανά τετραετία (με γυμνικούς και μουσικούς αγώνες) στο Ιερό και Μαντείο του Θεού Απόλλωνος «Πτώου» στο όρος Πτώον της Βοιωτίας. Η προέλευση αυτών των αγώνων (προς τιμή του «Πτώου» Απόλλωνος ως πολεμικού Θεού εμποιούντος τον τρόμο στις καρδιές των εχθρών, αλλά και προς τιμή του τοπικού ήρωα Πτώου, της γειτονικής πόλης Ακραιφείας, υιού του Θεού Απόλλωνος και της Αθαμαντίδος Ζευξίππης) χάνεται στα βάθη της αρχαιότητας και η συνέχεια της τέλεσής τους (με μικρή διακοπή στα τέλη του 4ου αιώνα π.α.χ.χ. λόγω της καταστροφής του ιερού από τους Μακεδόνες) εξακριβώνεται τουλάχιστον έως τον 2ο αιώνα μ.α.χ.χ. (επί Ηρώδου του Αττικού 101-177). Από τον 3ο αιώνα π.α.χ.χ. τα «Πτώα» είχαν προαχθεί σε επίσημες εορτές του Κοινού των Βοιωτών κάτω από την επιστασία των Ακραιφνείων.
Χαλκεία, Αθήναια, Πάνδημα. Στις τριάντα του αττικού μήνα Πυανεψιώνος εωρτάζονταν στην Αθήνα τα «Χαλκεία», προς τιμή των προστατών Θεών των κάθε είδους τεχνουργών, Ηφαίστου και Αθηνάς «Εργάνης». Η εορτή άρχιζε με λαμπαδηφορία εφήβων που ξεκινούσε από την επιβώμια φωτιά του βωμού του Θεού Έρωτος στον εξωτερικό Κεραμεικό. Την ημέρα των «Χαλκείων» άρχιζε επίσης από τις «Εργαστίνες» ιέρειες και η επίσημη ύφανση του πέπλου της Θεάς για την πομπή των «Παναθηναίων» (βλ. λ.). Τον 5ο αιώνα π.α.χ.χ. η εορτή επικεντρώθηκε αποκλειστικά στη λατρεία του Ηφαίστου μόνον, ενώ έναν αιώνα αργότερα καθιερώθηκε ως ειδική εορτή του χειρώνακτα εργάτη. «Χαλκεία», αυτή τη φορά όμως με τη μορφή τοξευτικών αγώνων, συναντάμε, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Πινδάρου, και κατά τον εορτασμό των «Ηραίων» (βλ. λ.) του Άργους.
rassias.gr
Ο σπαρτιάτικος στρατός ήταν, ίσως, η πιο τρομερή πολεμική μηχανή του αρχαίου κόσμου. Αυτή η πολεμική μηχανή με την απίστευτη πειθαρχεία και εκπαίδευση κατάφερνε πολύ καλά για αιώνες να καλύπτει το μεγαλύτερο και βασικότερο ελάττωμά της, που βεβαίως δεν ήταν άλλο από την αριθμητική της σύσταση. Οι Σπαρτιάτες οπλίτες φορούσαν πάντα κόκκινο μανδύα, γιατί κάλυπτε το αίμα εάν πληγώνονταν και επίσης, κατά το Λυκούργο, τρόμαζε κατά κάποιο τρόπο τον αντίπαλο. Στις μάχες οι Σπαρτιάτες οπλίτες δεν φορούσαν σανδάλια, αλλά πήγαιναν ξυπόλητοι, για να διατηρείται πιο σταθερή η φάλαγγα. Στη Σπάρτη υπήρχε η αντίληψη ότι οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν από τη μάχη νικητές ή πεθαμένοι, αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αλλά αυτοί τότε περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία, όπως ο Αριστόδημος που έφυγε από τις Θερμοπύλες με διαταγή του Λεωνίδα να ειδοποιήσει ότι οι Έλληνες είχαν περικυκλωθεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν πάνε στη μάχη, όταν η μητέρα έδινε την ασπίδα στο γιο της, έλεγε «ή ταν, ή επί τας», δηλαδή «ή με αυτήν θα γυρίσεις νικητής ή επάνω σε αυτήν νεκρός».
Την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου, όλες οι ασπίδες των Σπαρτιατών είχαν γραμμένο το γράμμα Λ (λάμδα), που αντιπροσώπευε τη Λακεδαιμονία. Είναι χαρακτηριστικό επίσης ότι άφηναν μακριά μαλλιά και χτενίζονταν πριν τις μάχες, που θεωρείτο την εποχή εκείνη κυρίως προ σπαρτιατικό χαρακτηριστικό. Την Αρχαϊκή Εποχή φορούσαν κορινθιακό κράνος, περικνημίδες και μπρούτζινο θώρακα, αν και μετά τους Περσικούς Πολέμους, όταν και οι πόλεμοι έγιναν πιο ανοιχτοί αντικατέστησαν τον μπρούτζινο θώρακα με το λινοθώρακα ή με τον πιο ελαφρύ εξώμη. Κύρια όπλα τους ήταν το δόρυ, η ασπίδα και το ξίφος. Την εποχή του Κλεομένη του Γ', τον 3ο αιώνα π.Χ., ο σπαρτιάτικος στρατός εξοπλίστηκε με την μακεδονική σάρισα.
Δειλός εχαρακτηρίζετο οποιοσδήποτε πολίτης,οπλίτης της αρχαίας Σπάρτης υποχωρούσε εμπρός στόν εχθρό, άνευ εντολής που αφορούσε τέτοιον τακτικό ελιγμό,εαν λιποτακτούσε και τέλος εάν αιχμαλωτίζετο.Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ηταν το να χάσει τα πολιτικά του δικαιώματα και να υποβιβασθεί απο την πρωτεύουσα τάξη των Ομοίων σε αυτήν των Μειόνων.
Η αντιμετώπιση των δειλών ήταν τελείως διαφορετική στην Σπάρτη απο οτι στην υπόλοιπη Ελλάδα.Στίς διάφορες Ελληνικές πόλεις συνήθως, δεν επιβάλετο κάποια ιδιαίτερη ποινή.Διατηρούσαν το δικαίωμα της συναναστροφής με τους γενναίους συμπολεμιστές τους εντός και εκτός στρατεύματος.
Η έννοια της τιμής και της ανδρείας, μαζί με το διαρκώς ζείν κατά φύσιν και διαρκώς φιλοσοφείν, ήταν ο πυρήνας της Λακωνικής ζωής.Η κοσμοθεωρία του Σπαρτιάτου, αφορούσε την Ορθή αντιμετώπιση της Ζωής και του Θανάτου.Των δυο αλληλένδετων όψεων.Των δύο πυλών που η μία οδηγεί στην άλλη.Ας μην ξεχνούμε το πανάρχαιο έθιμο της ταφής των νεκρών στα προαύλια των οικιών ,και μάλιστα κατα το ήμισυ μέσα στην γη,ώστε να γίνεται ορατή η τρομερή μεταβολή του σώματος και να κατανοούν όλοι την φθαρτή φύση της ύλης. Η μάλλον τον εν γένει προρισμό της να μεταβάλλεται,αφού θάνατος πλήρης δεν νοείται,ούτε ανυπαρξία φυσικά.
Πηγή
Το πρώτο ρομπότ στον κόσμο κατασκευάστηκε πριν από περίπου 3.000 χρόνια από τον ΄Ηφαιστο στο εργαστήρι του!
Κι όμως, η εντύπωση που ευρέως κυριαρχεί είναι ότι τα ρομπότ είναι έργα του σύγχρονου πολιτισμού! Πρόκειται για ένα από τα πάμπολλα c(l)opyright (κλεμμένα copyright) από ξένους, που παρουσιάστηκαν ως οι πρώτοι διδάξαντες ή ανακαλύψαντες (θα έχουμε την ευκαιρία να
παρουσιάσουμε πολλά τέτοια c(l)opyright από τη στήλη αυτή.
Σήμερα παρουσιάζομε ξανά από τη στήλη αυτή τις εκπληκτικές πληροφορίες που μάς δίνει ο Όμηρος στην «Ιλιάδα» (Ραψωδία Σ, στίχοι 410-426) (μετάφραση Ι. Πολυλά):
«Και από το αμόνι λεχαστά* σηκώθηκε το τέρας
χωλαίνοντας κ΄εσάλευαν κάτω φτενά τα σκέλη΄
και τες φυσούνες μάκρυνεν απ΄ την φωτιά και όλα
εσύναξε τα σύνεργα ΄ς έν΄ αργυρό λαρνάκι,
και με σφογγάρι εκάθαρε το πρόσωπο, τα χέρια
τον τράχηλον τον δυνατόν, τα δασερά του στήθη.
Χιτώνα ενδύθη, εφούχτωσε σκήπτρο παχύ κ΄ εβγήκε
χωλαίνοντας΄ και ανάλαφρα τον κύριον εστηρίζαν
θεράπαινες ολόχρυσες, σαν ζωντανά κοράσια
δύναμιν έχουν και φωνήν, νουν έχουν εις τες φρένες,
και τεχνουργήματ΄ έμαθαν από τους αθανάτους΄
εκείνες τον επρόσεχαν, κ΄ εσύρθη αυτός πλησίον
΄ς την Θέτιδα κ΄ εκάθισε ΄ς ένα θρονί ωραίο,
το χέρι εκείνης έσφιξε΄ «μακρόπεπλη», της είπε,
«Θέτι σεπτή και αγαπητή, ΄ς το δώμα μας πώς ήλθες;
και ως τώρα εδώ δεν σ΄ είδαμε καθόλου να συχνάζης,
λέγε μου ευθύς ό,τι ποθείς. Και να το πράξω θέλω
αν πράγμα είναι που γίνεται και που ημπορώ να πράξω».
Υπενθυμίζεται ακόμη ότι στην αρχαιότητα υπήρχαν έντονες δοξασίες για κινούμενα και ομιλούντα αντικείμενα. Τα αγάλματα του Δαιδάλου, όπως αναφέρει ο Πλάτων («Μένων»), θεωρήθηκαν τόσο ζωντανά, ώστε να δημιουργηθεί ο μύθος ότι περπατούν μόνο τους και ότι πρέπει να τα δέσει κανείς για να μη φύγουν. Επίσης, ο ίδιος ο Πλάτων επισημαίνει («Ευθύδημος») ότι όλα τα αντικείμενα έχουν φωνή, όλα μιλούν. Μάλιστα αναφέρει το παράδειγμα των χαλκουργείων, όπου ακούει κανείς, όπως λέει, να φωνάζουν και να κραυγάζουν δυνατά τα σεδερικά, όταν κανείς τα εγγίσει.
caffevaki
Από το βιβλίο Άρρητοι Λόγοι Επίδαυρος Θόλου Αποκάλυψις
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΛΤΑΝΗ
Εντός του μνημείου υπάρχουν 80 σταυροί.
Ο αριθμός 80: Οι 80 σταυροί , εντός του σηκού του μνημείου
και επί της οροφής ,είναι κεχωρισμένοι εις 40 ορθούς και 40
πλαγίους.Υπάρχει δηλαδή διχοτόμησις των εντός των
φατνωμάτων αντιστοίχων συμβόλων των σταυρών.
Μετά την ολοκλήρωσιν της εξυφάνσεως του σωματικού
φορέως (28Χ 10) και γέννησιν του τέκνου εξυφαίνεται εις το
φυσικόν πεδίον ο αιθερικός φορεύς της ψυχής. Δια να
συσταθή ο αιθερικός φορεύς της νέας ενσαρκωθείσης ψυχής
και να επουλωθούν τα τραύματα του αιθερικού φορέως της
μητρός από την γέννησιν του τέκνου απαιτούνται 40
ημερονύκτια.
Η διασωθείσα λαϊκή παράδοσις δεν επιτρέπει μητήρ και
νήπιον να έλθουν εις επαφήν με άλλα άτομα κατά το
διάστημα αυτό, πλήν των οικείων ,δια να μην διαταραχθή ή
ομαλή εξύφανσις και η επούλωσις των τραυμάτων των
αιθερικών φορέων των δύο ψυχών, νηπίου και
μητρός, οι οποίοι είναι άκρως ευαίσθητοι κατά την φάσιν
αυτήν.
Οι 80 σταυροί του εσωτερικού της οροφής ευρίσκονται εντός
του χωροχρόνου της ενσαρκώσεως. Ο αριθμός 80,
αποτελούμενος εκ δύο ίσων μερών, αναφέρεται αφ' ενός εις
την συγκρότησιν κατά την άφιξην και αφ'ετέρου εις την
διάλυσιν κατά την αναχώρησιν του αιθερικού φορέως της
ψυχής. Τα έτερα 40 ημερονύκτια επομένως εκπροσωπούν
την διάλυσιν του αιθερικού φορέως της ψυχής, επειδή
πάντοτε αυτή ευρίσκεται εντός του χώρου του σηκού υπό
την δικαιοδοσίαν της Σελήνης.
Ο αριθμός 40 συνδέεται μετά της Μεγάλης Θεάς Εκάτης
,θυγατρός της Αστερίας, επειδή αναφέρεται εις την διάλυσιν
του αιθερικού φορέως του ανθρώπου ,που εγκαταλείπει τον
πλανήτην Γην και παραμένει ακόμη εις τον υποσεληνιαίον
χώρον.
Επί του θέματος εξαιρετικού ενδιαφέροντος είναι το έργον
"Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης"
(943-945D) του Πλουτάρχου ο οποίος διετέλεσεν Αρχιερεύς
του Μαντείου των Δελφών και ήτο γνώστης των αρχαίων
μυστηρίων.
Ο αριθμός 80 των σταυρών εντός της οροφής ομοιάζει με
πύλην εκ της οποίας διερχόμενος η ψυχή άλλοτε εξυφαίνεται
και άλλοτε διαλύει τον αιθερικόν της φορέα. Ο αριθμός 80
(40 +40 ) ορίζει τον αριθμό των ημερονυκτίων περιστροφών
της Γης , που απαιτούνται δια την σύνθεσιν και αποσύνθεσιν
του αιθερικού της φορέως εν σχέσει με τον σταθερόν Ήλιον.
Ο αριθμός 280 ορίζει τον αριθμό των 10 Σεληνιακών μηνών.
Επίσης εντός του δαπέδου ορίζει την εξύφανσιν του
σωματικού της φορεώς.
ΜΑΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΓΝΩΣΤΟ
ΘΑΝΟΣ ΠΟΝΤΙΚΕΡΗΣ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ
Mυστικά όπλα παρουσιάζονται και στους Δελφούς και αναφέρονται από αρχαίους συγγραφείς. Είναι γνωστή η μέχρις εσχάτων ηρωική άμυνα των Σπαρτιατών και Θεσπιαίων στην στενή διάβαση των Θερμοπυλών. Μετά την διάρρηξη της αμυντικής τοποθεσίας των Θερμοπυλών τα Περσικά στρατεύματα δια της ατραπού που τους εφανέρωσε ο Εφιάλτης ωδηγήθηκαν στους Δελφούς .
Σκοπός τους ήτο η καταλήστευση των αμυθήτων θησαυρών του Μαντείου. Στο Μαντείο ευρίσκοντο μόνον οι ιερείς . Οι κάτοικοι πριν εκκενώσουν την πόλη απευθύνθησαν στους ιερείς και προσφέρθηκαν να υπερασπισθούν το Ιερό. Όμως ο ιερείς τους είπαν ότι οι θεοί έχουν ταγμένα τα δικά τους όπλα και είναι σε θέση να το προστατεύσουν μόνοι τους . Όταν επλησίασαν οι Πέρσες με περίπου 4.000 οπλίτες για να συλήσουν το ναό του Απόλλωνος , ωσάν να επρόκειτο για καταιγίδα με κεραυνούς και βροντές άρχισαν παράξενα φαινόμενα που έτρεψαν σε άτακτη φυγή όσους γλύτωσαν το θάνατο. Παράλληλα δύο τεράστιοι οπλίτες εμφανίσθηκαν και έριχναν υπερμεγέθεις βράχους εκ των ορέων στους πλησιάζοντες Πέρσες. Μέσα σα αυτό το πανδαιμόνιο οι Πέρσες υποχώρησαν ατάκτως όσοι εγλύτωσαν τον θάνατον. Να πως περιγράφει ο Ιουστίνος «ολόκληρη αυτή η δύναμη χάθηκε από καταιγίδα και κεραυνούς, για να αντιληφθεί ο Ξέρξης ότι είναι μηδαμινές οι δυνάμεις των ανθρώπων ενώπιον των θεών» Κατά τις μαρτυρίες των κατοίκων στα πρόσωπα των δύο μεγαλόσωμων ανδρών ανεγνωρίσθησαν οι δύο τοπικοί ήρωες των Δελφών, ο Φύλακος και Αντίνοος [Ηρόδ. Ιστορία, Ουρανία,8, 35, 37].
Πηγή: http://ellinon-pnevma.blogspot.gr/
Πηγή: http://afipnisoy.blogspot.com/2012/11/blog-post_6298.html#ixzz2E65V4GdA
Η λέξη Ακρόπολη προέρχεται από το συνδυασμό των λέξεων άκρος και πόλις και κυριολεκτικά σημαίνει πόλη στην άκρη (ή σε ακρότατο). Για αμυντικούς σκοπούς, οι οικιστές επέλεγαν ένα υπερυψωμένο σημείο, συχνά ένα λόφο με απότομος πλευρές.
Σε πολλά μέρη στον κόσμο, αυτοί οι πρώιμοι οχυροί οικισμοί γίνονταν ο πυρήνας μεγάλων πόλεων, που επεκτείνονταν στο επίπεδο έδαφος γύρω από την Ακρόπολη. Τέτοια παραδείγματα είναι οι πόλεις της Αθήνας και της Ρώμης.
Η Ακρόπολη, παρ’ όλο που συνδέεται κυρίως με ελληνικές πόλεις, όπως η Αθήνα, το Άργος, η Αρχαία Θήβα και η Αρχαία Κόρινθος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικά για όλους τους οχυρούς οικισμούς πάνω σε λόφους, μεταξύ αυτών στη Ρώμη, στην Ιερουσαλήμ, στην κελτική Μπρατισλάβα και σε πολλές πόλεις της Μικράς Ασίας.
Η πιο γνωστή ακρόπολη είναι η Ακρόπολη της Αθήνας, όπου δεσπόζει το μνημείο του Παρθενώνα. Παρόλο που αρχικά οι ακροπόλεις εντοπίζονται στην ηπειρωτική Ελλάδα, η κατασκευή τους γρήγορα εξαπλώθηκε στις ελληνικές αποικίες όπως η Δωρική Λατώ στην Κρήτη κατά την Αρχαϊκή περίοδο.
Είναι γνωστό ότι πάνω απο την Ακρόπολη, στον ιερό βράχο του αρχαίου Παρθενώνα, εδώ και χιλιάδες χρόνια δεν πετάνε πουλιά αλλά και αεροπλάνα, εξαιτίας του ισχυρού γεωμαγνητικού πεδίου που τα αποτρέπει.
eoellas.org
Όταν διαβάζει κάποιος τους διαλόγους του Πλάτωνα, και βλέπει τον Σωκράτη να ασκεί την Διαλεκτική, θα πρέπει να ξέρει ότι επί της ουσίας δεν συνδιαλέγεται με κανένα φυσικό πρόσωπο ο Σωκράτης, ούτε καν Σωκράτης δεν υπάρχει : όλοι αυτοί που συζητούν με τον Σωκράτη δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι προσωποποιήσεις του πολυκέφαλου θηρίου, η επίδραση του άλογου φόρτου και τα επίπεδα κατά τα οποία προσπαθεί να ανέβει η λογική ψυχή : ο νους δηλ - αυτός είναι ο Σωκράτης - να φτάσει προσπαθεί, να ανέβει, να πετάξει επί το νοητό και να κατακτήσει την Αλήθεια - η έλλογη ψυχή προσπαθεί να κατακτήσει την γνώση των αεί Όντων, μιας και η ψυχή θα ανέβει από τις αισθήσεις στις φαντασίες, και από εκεί στους διανοητικούς (συ)λλογισμούς, και από τον συλλογισμό στον Νου (νοητό). Εξ και λέγεται Σωκράτης, ο σωτήρας του Λόγου της ψυχής.
Όπερ και σημαίνει οτι η Διαλεκτική δεν αφορά το "εξω" αλλά το "μέσα". εσύ συζητάς με 'σένα, με σκοπό να ενεργοποιήσεις τους εντός σου Λόγους των πάντων και τα πατρώα συνθήματα: η ψυχή περιέχει τους λόγους όλων των δημιουργημένων φύσεων, εκ των οποίων οι μεν ιεροί λόγοι προέρχονται εκ των νοητικών Ειδών, τα δε θεία σύμβολα ή πατρικά συνθήματα προέρχονται εκ των θείων Ενάδων.
Εξ ου και λέμε ότι η διαφορά στον τρόπο της Φιλοσοφίας (Αθηνά & Ερμής) από την Τελεστική (Θεουργία : Εκάτη & Ήλιος), στον τρόπο δηλ. της Σοφίας από την Αγαθότητα, στον τρόπο δηλ. της Αλήθειας από την Πίστη, έγκειται στο γεγονός ότι η φιλοσοφία αποδίδει την αποφοίτηση (απομάκρυνση) από τους θεούς και την επιστροφή στην λήθη και στην ανάμνηση των αΐδιων λόγων αντίστοιχα. Ενώ οι Χρησμοί τις αποδίδουν στην λήθη και στην ανάμνηση των πατρικών συνθημάτων (συμβόλων). Όμως και οι δύο επί της ουσίας συμφωνούν διότι η ψυχή έχει συσταθεί από τους ιερούς λόγους και από τα θεία σύμβολα. Εκ των οποίων οι μεν ιεροί λόγοι είναι (προέρχονται) εκ των νοητικών Ειδών, τα δε θεία σύμβολα ή πατρικά συνθήματα είναι (προέρχονται) εκ των θείων ενάδων. Και είμαστε εικόνες των νοητικών ουσιών και αγάλματα των αγνώστων συνθημάτων (συμβόλων). Και όπως ακριβώς κάθε ψυχή είναι πλήρωμα (σύνολο) όλων των ειδών και έχει λάβει υπόσταση από μία αιτία, έτσι μετέχει σε όλα τα σύμβολα μέσω των οποίων συνάπτεται (συνδέεται) με τον Θεό, ενώ η ύπαρξή της έχει καθοριστεί από ένα, με το οποίο ολόκληρο το πλήθος που έχει μέσα της συνάγεται σε μια κορυφή.
Βέβαια οταν αναφερόμαστε στην Διαλεκτική, δεν κάνουνμε λόγο περί της διαλεκτικής των ανόητων περιπατητικών, αλλά περί της διαλεκτικής του θείου Πλάτωνα. Την διαλεκτική εκείνη που έχει γεννήτορα τον νου και είναι η τρίτη μορφή γνώσης που ανεβαίνει μέχρι το ανυπόθετο Ένα μέσα από όλα τα Είδη.
Που με βάση την από την πρόοδο των όλων δημιουργεί την μέθοδο της διαίρεσης, και με βάση τη συγκέντρωση καθενός προς την περίληψη μίας ιδιότητας δημιουργεί την μέθοδο του ορισμού. Που με βάση την επάλληλη παρουσία των Ειδών, λόγω της οποίας το καθετί είναι ότι είναι και μετέχει των υπολοίπων Ειδών, δημιουργεί τη μέθοδο της απόδειξης. Και, βάσει της επιστροφής των πάντων στο Ένα και στις οικίες του αρχές, γεννά την μέθοδο της ανάλυσης.
Αυτή λοιπόν την γνώση ο Σωκράτης στην Πλατωνική «Πολιτεία, 534.e» την ονομάζει διαλεκτική και την τοποθετεί ανάμεσα στην επιστήμη και στην νόηση. Την όρισε δε ως το «επιστέγασμα των μαθηματικών – θριγκὸς τοῖς μαθήμασιν ἡ διαλεκτικὴ», ενώ στην «Επινομίδα, 992.a» την αποκαλεί κοινό δεσμό τους – «δεσμὸς γὰρ πεφυκὼς πάντων τούτων εἷς ἀναφανήσεται διανοουμένοις». Γιατί από αυτή και ο γεωμέτρης και οποιοσδήποτε άλλος επιστήμονας θα πάρει την θεωρία για τις δικές του αρχές, θεωρία η οποία ξαναενώνει τις πολλές αρχές που διαιρέθηκαν από την μία αρχή των πάντων. Ότι το Ένα υπάρχει σε όλα τα όντα και ότι αντιστοιχεί στο σημείο της γεωμετρίας, στη μονάδα της αριθμητικής και στο πιο απλό στοιχείο κάθε επιστήμης, το αποδεικνύει κάθε επιστήμη παράγοντας από το απλό στοιχείο της όσο εμπίπτουν στον τομέα της. Όμως καθένα από αυτά τα απλά στοιχεία λέγεται και είναι μια συγκεκριμένη αρχή, ενώ η αρχή όλων των όντων είναι η γενική αρχή. Και μέχρι αυτό ανεβαίνει η ύψιστη των επιστημών.
Ευστάθιος Κεφαλάς
